Follow your Bliss het klinkt zo simpel. Gewoon Hup!  je ‘Bliss’ volgen. Niet zo moeilijk doen he?!  Een

Je Bliss volgen hoe doe je dat? Hoe volg je iets wat je niet voelt? En moet je dan ergens ‘achteraan’?  Wat nou als je leven op het moment helemaal niet zo ‘blisserig’ is? Hoe doe je het dan?  Hoe volg je je Bliss wanneer het leven zich in vol ornaat afspeelt?

Bliss is niet iets dat buiten jezelf ligt het is een houding, een mind-set, een manier van leven. Een frequentie die jij uitzendt en waardoor je dus ook overeenkomstig aantrekt. Bliss kun je niet vinden, ze is er al. Ze vraagt om afstemming en aandacht. En in die laatste, je aandacht, ligt een belangrijke sleutel.Want er is zoveel dat je aandacht vraagt. En meestal is dat iets waar je eigenlijk geen aandacht aan wilt geven. En als je er aan denkt, wat je vaak doet, voel je je steeds zwaarder worden.

Ik heb het over alle zorgen die jij je maakt.

Het zware gevoel is een stevige indicatie dat je van je Bliss af gaat. De sleutel ligt in je denken en dat waaraan jij aandacht biedt en vooral ook hoe je die aandacht biedt, wat weer beïnvloed wordt door je denken, dus de cirkel is mooi rond…. Je denken dus.

Focus

Het is belangrijk dat je jezelf leert besturen en dus ook je gedachten bewust gaat kiezen. Maar niet alleen je gedachten wees ook selectief met de informatie die je je hoofd binnen laat komen. Angst zaaiende informatie kun je beter in de televisie en uit je hoofd laten. Wie is het die denkt? Vind een manier van mediteren die voor jou werkt. Als stil zitten en naar binnengaan niet je ding is, ga dan hardlopen. Vind een manier om de rust in jezelf op te roepen zodat je je kunt afstemmen op  je Bliss. Zorg voor een shift in je bewustzijn en verbind je met dat wat liefdevol en uplifting is.

Focus op dat wat je wel wilt.

Lef

Durf jezelf te laten zien en op dat in het leven af te stappen wat je graag wilt ervaren. ‘Life is to short’. Het is een cliché maar daardoor niet minder waar.  Je tijd hier, in de vorm die je aangenomen hebt is tijdelijk. Waarom zou je niet voor jou kiezen? Zelfs wanneer niemand het doet is het nog geen reden om het zelf niet te doen.

Jij moet het jou waard vinden en de ballen hebben om die ervaringen te creëren en aan te gaan die je doenlaten voelen dat je leeft.Kijk minder televisie en toon meer ballen is mijn advies voor 2012.

(Zelf)liefde

Omarm jezelf met al je gebreken en ‘prachtigheden’. Omarm jezelf en laat je omarmen. Laat vooral ook van je houden. Kijk om je heen. Is het niet liefdevol? Onderneem dan stappen ook hier..Life is to short. Breng jezelf op de juiste frequentie.

Jij kan jouw leven tot een mooi verhaal maken. Alleen jij hebt die macht.

En om met een cliché te eindigen…Count your blessings ..en tel jezelf ook mee…De wereld is mooier met jou! Wat fijn dat jij er bent!

Focus op dat wat er wel is. Zie dat wat je wel doet. Erken dat wat je wel kan.  Maak dat wat er is sterker.   #Choicez

Dit artikel is geschreven door Chantal van den Berg en afkomstig uit het Choicez Magazine, april 2012, thema follow your Bliss. Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez. Abonneren is gratis, je ontvangt alleen een email wanneer er een nieuwe editie online gaat. Het archief van 2011 vind je hier.

Definitie

‘Bliss’ is een engels woord, dat is afgeleid van een woord uit het Sanskriet, ‘ananda’. Ananda is onderdeel van een concept uit het Hindoeïsme, namelijk ‘Sat Chit Ananda’. Sat staat hierin voor waarheid, wezen of bestaan, Chit voor bewustzijn en Ananda voor gelukzaligheid of vervoering¹. Sat Chit Ananda is de uitdrukking die wordt gebruikt om de ultieme staat van Eenheid aan te duiden waarin Brahma, de god van de schepping, verkeert.

Oorsprong

De uitdrukking ‘Follow your bliss’ is in het begin van de jaren ‘70 van de vorige eeuw geïntroduceerd door Joseph Campbell² (1904-1987), een Amerikaans schrijver en professor in de mythologie. Letterlijk vertaalt betekent het ‘volg je gelukzaligheid of je vervoering’; het is ook vertaalt als ‘volg je hart’. Hij kwam in ieder geval op dat idee toen hij de Upanishad (Hindoeïstische geschriften) bestudeerde. Hij zegt: “Ik weet niet of mijn bewustzijn zuiver bewustzijn is of niet; ik weet ook niet of mijn wezen een zuiver wezen is of niet; ik weet wel waar mijn hart ligt. Laat mij dus maar mijn hart volgen. Dat brengt me vanzelf wel bij mijn bewustzijn en mijn wezen.”. In zijn boek ‘Mythen en bewustzijn’³ zegt hij daarover: “Als je je hart volgt, zet je jezelf op een soort spoor dat er eigenlijk altijd al was en op je gewacht heeft. Het leven dat je dan leeft, is ook het leven dat je zou moeten leven. Waar je ook bent – als je je hart volgt, beleef je altijd die frisheid, het leven binnenin jezelf.

Follow your bliss

Naar mijn mening gaat ‘follow your bliss’ verder dan ‘volg je hart’, hoewel het laatste wel een onderdeel is van de bliss: zonder hart geen bliss. De bliss is de ervaring van ultieme Eenheid in en van de kosmos. In de Eenheid is er geen ego, geen persoonlijkheid, geen denken, geen twijfel, geen afgescheidenheid. In Eenheid is er alleen ‘zijn’.

Hoe weten we nou wat onze bliss is? Hoe weten we nou of het pad dat we volgen het pad is van onze blauwdruk, het Goddelijk Pad, het pad dat we -als onderdeel van onze ziel- gekozen hebben? Eigenlijk is het antwoord eenvoudig: we volgen àltijd het juiste pad. Soms is het echter onderdeel van ons pad om drie keer dezelfde rotonde te nemen, vóór we de juiste afslag kunnen zien en pakken. Of we moeten een stukje terug lopen parallel aan wat we al gedaan hebben. Dat kunnen we zien als fout of langzaam of stom of nog andere veroordelingen over onszelf. We kunnen ook accepteren dat het op dit moment onze manier is en precies de juiste weg om uiteindelijk dáár te komen, waar we willen zijn. Ons ego en onze persoonlijkheid zien echter graag de kortste weg als de enige en de juiste, wat niet altijd in overeenstemming hoeft te zijn met wat onze ziel vindt. Via de kortste weg zouden we dan noodzakelijke lessen hebben gemist die we weer verderop nodig hebben op ons pad. Wrevel en ongeduld over het ‘oponthoud’ brengen ons alleen maar verder weg of zorgen voor nog een rondje over de rotonde omdat we in ons ongeduld de afslag over het hoofd hebben gezien. Op een gegeven moment merken we ook dat er langs ons pad bordjes staan met aanwijzingen als ‘ken jezelf’, ‘volg je hart’, ‘schuld bestaat alleen in je geest’. Het blijken belangrijke aanwijzingen te zijn om het aantal rondjes over de rotonde te verminderen.

Wat verderop staat een bordje met ‘erken je goddelijkheid’. God is het Al, God is de Kosmos, God is Eenheid. Wanneer God het Al is en wij mensen deel uit maken van het Al, leidt dat tot één conclusie: wij maken deel uit van God, wij zijn God. De gedachte dat wij van Hem/Haar afgescheiden zijn, is een illusie en bestaat alleen in onze gedachte en ego/persoonlijkheid. Ons ego houdt ons afgescheiden. Deels is dat een doel op zich (we kunnen laagfrequente emoties zoals angst, boosheid en verdriet dieper voelen wanneer we niet in de bliss zitten), deels is het doel om daar juist vandaan te gaan, weer terug naar de Eenheid. Wanneer we het eerste doel voor een bepaald percentage volbracht hebben, nemen we ook het tweede doel mee. Des te verder we zijn, des te minder het eerste doel en des te meer het tweede doel deel uitmaken van onze tocht. ‘Erken je goddelijkheid’ behoort bij het tweede doel. Het is je goddelijkheid die (jouw deel van) de schepping creëert; of je dat nou van jezelf gelooft of niet. Wanneer je creëert met je hart, ten dienste van het Al (en dus ook alle andere delen van God die niet jou zijn), opent de Kosmos doorgangen voor je op je pad, waar je eerst alleen maar ondoordringbare struiken hebt gezien (vrij naar een citaat van Joseph Campbell). Wanneer je je pad zo vervolgt, zul je merken dat het steeds meer begaanbaar wordt, minder dingen waarover je struikelt en met breder zicht. Je zult merken dat je steeds beter gaat voelen waar jouw bliss ligt, die jou als een steeds groter wordend Licht getoond wordt. Wanneer je dit Licht volgt, zul je merken dat je hart steeds groter wordt, je ego steeds kleiner en Licht steeds helderder.

Meditatie

In de editie van april 2011 van Choicez, gaf ik een meditatie weer die voor deze de bliss iets is aangepast. Deze kan een goede hulp zijn om je (meer) bewust te zijn van je bliss.
Ga ergens zitten of liggen waar je ongestoord alleen kunt zijn. Zet de telefoon en de deurbel af.

Adem drie keer goed in door je neus en uit door je mond. Laat alle spanning die je nu los kunt loslaten los; je gedachten zet je naast je neer om ze straks weer op te pakken. Richt je aandacht op je hart en voel dat je steeds meer ontspannen wordt. Laat dan vanuit je hart de liefde voor jezelf opbloeien. Zie, indien nodig, de bloem groeien, opengaan en tot volle bloei komen. Voel in hoeverre je dat jezelf kunt toestaan.

Verbind jezelf dan, vanuit de liefde van je eigen hart, met het hart van moeder Aarde en voel dat ze je ondersteunt bij alles wat je doet, er altijd voor je is en je onvoorwaardelijk lief heeft. Laat haar liefde toe in jouw hart en laat haar jóuw liefde voelen. Verbind je eigen hart aan de bovenkant met het hart van de Kosmos en voel dat ook hij je begeleidt bij alles wat je doet, er altijd voor je is en je onvoorwaardelijk lief heeft. Laat zijn liefde toe in je hart en laat ook hem jóuw liefde voelen.

Laat de onvoorwaardelijke liefde van moeder Aarde en de Kosmos zich vermengen met jouw eigen liefde, je hart overspoelen en je aura instromen tot deze helemaal is opgevuld. Als je wilt, kun je de liefde ook verder laten gaan naar buiten je aura. Deze hartsverbindingen zijn er altijd, ook al zou je je daar niet elk moment bewust van zijn.

Stel je dan voor dat je ergens in de natuur op jouw eigen plek zit, een plek die altijd en alleen maar voor jou gereserveerd is. In het centrum van deze plek stort een waterval zich uit in een stroom. Deze waterval vertegenwoordigt de stroom van jouw leven, aangestuurd door jouw ziel. Deze waterval stroomt precies zo hard als voor jou op dit moment nodig is. De temperatuur van het water en de buitenlucht zijn precies goed. Ga eens zitten in deze stroom van jouw leven en sta toe dat deze door je heen trekt. Ervaar hoe dat voor je is. Sta jezelf toe dat de onvoorwaardelijke liefde van moeder Aarde, de Kosmos en jouw eigen levensstroom alles transformeren wat jou op dit moment niet meer dient.

Vraag dan aan je ziel, de Kosmos, moeder Aarde, het Al, aan God om jou jouw bliss te laten voelen, de ultieme Eenheid met (de rest van)God. Misschien wordt je gewaar dat kleine gouden druppeltjes zachtjes op je neerkomen, door je heen zakken en zich met je vermengen. Misschien wordt je je gewaar dat een warmte- en lichtbron op gloeit vanuit je hart, die zich verbreidt naar alles wat in en om je heen is. Misschien wordt je je gewaar dat je bewustzijn zich uitbreidt naar het water waarin je zit en de natuur om je heen, net zolang tot je Een bent met alles. En misschien is het nog iets heel anders. Wordt je bewust wat jouw bliss is en hoe het voelt. Blijf zitten en geniet zolang als nodig is. Kom dan rustig weer terug en word je weer bewust van je fysieke lichaam. Beweeg rustig je handen en je voeten. Open je ogen. Adem een paar keer goed in in je lichaam. Zet de telefoon en de deurbel weer aan.

Jij bent God

Op welke manier jouw bliss zich ook uit door en in jou, jij bent God. Jij bent uniek, een uniek deel van God. Er is geen ander zoals jij. Er is geen andere bliss die zich op precies dezelfde manier uit zoals jouw bliss. Jouw bliss zet een of meerdere anderen weer aan tot het ervaren van hun bliss, die op hun beurt weer anderen in beweging zetten, als een lawine. Dat gaat door net zolang tot elke persoonlijkheid is ‘geblisst’ en weer in de Eenheid is opgenomen.

Wij zijn God.

Bronnen

¹ . http://en.wikipedia.org/wiki/Sat-Chit-Ananda

² . http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Campbell

³. Campbell, J. en B. Moyers (1990) Mythen en bewustzijn. De kracht van de mythologische verbeelding. Houten. Uitgeverij de Haan/Unieboek.

Dit artikel is geschreven door Ivonne Veldscholten en afkomstig uit het Choicez Magazine, april 2012, thema follow your Bliss. Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez. Abonneren is gratis, je ontvangt alleen een email wanneer er een nieuwe editie online gaat. Het archief van 2011 vind je hier.

In de achtervolging!

Inspanningsverplichting. Bijzonder woord eigenlijk. Herkenbaar ook voor onze tijd en westerse wereld. Voor wat hoort wat. Het adagium, als je wat wilt, dan moet je er wat voor doen, gaat hier op en zonder inspanning lijkt de zon niet op te gaan.

Drukke doeners bevolken dus het toneel en investeren in kwaliteit van leven, een verlichte staat van zijn of zoiets als the American Dream. Inspanning leveren om iets te bereiken, iemand te worden, ergens te arriveren. En zo lijkt het ook vaak te gaan met het volgen van je droom.

Hard werken en dan na verloop van tijd de pay-off, het loon naar werken. Geluk als belofte ergens in de toekomst. Maar zou het zo kunnen zijn dat het volgen van zoiets als een droom een geheel andere aanpak vraagt? Of misschien zelfs helemaal geen aanpak?

Een aanwijzing zit dan zichtbaar verborgen in de kreet zelf; Je droom volgen. En dat volgen, volgzaamheid, ’t intrigeert mij. Het suggereert overgave van mij als deelnemer aan het leven, een soort van mij laten leiden opdat ik mag volgen. Da’s nog eens andere koek, vooral wanneer er het idee is om zelf achter het stuur te zitten. Een ander idee is dan wellicht: ik leef mijn droom al, en al wat ik hoef te doen is de aanwijzingen achterna gaan die zich aandienen. Het leven dat nu is, dat leven ontvouwt zich recht voor mijn neus.

‘Follow your bliss’, zei Joseph Campbell graag. Bliss, je gelukzaligheid, zoals een vertaling zou kunnen zijn. Wanneer Campbell het heeft over gelukzaligheid, dan heeft hij het niet over het al dan niet bereiken van een droom. Gelukzaligheid is hier meegaan op de stroom, maar meer nog de stroom zijn. Dit lijkt passiviteit uit te stralen, maar natuurlijk is er ook sprake van handelen. Natuurlijk zijn er verlangens en is er datgene wat je wenst voor jezelf en je omgeving. Dat brengt je ook in beweging. Dat creëert de aantrekkingskracht tussen jou en je ervaringen. Binnen die ervaringen kan er de gedachte bestaan dat iets lukt, of niet lukt. Dat het tegen zit…of mee. Dat er rijke jaren zijn en magere. Gelukzaligheid doet daar niet aan mee. Ze overstijgt de dualiteit van het leven en duidt op een kwaliteit van zijn in wat er nu is. Het verwijst naar iets wat altijd en overal waar is voor jou. Follow your bliss dus. En ook hier weer dat volgen…

Een deur gaat dicht en meteen een andere open. Wat het leven is, geen idee. In ieder geval deuren die open en dicht lijken te gaan. Deuren waarvan je kunt besluiten om er doorheen te lopen. Om mee te gaan met hoe het leven zich ontvouwt vanuit het diepe weten dat het jou dient. Omdat het jouw droom is die jij nu droomt en dat je die mag volgen. En okay, ik handel nog steeds. En vanzelfsprekend zijn er reacties, probeer ik dingen recht te zetten, naar mijn hand zelfs, meen ik invloed uit te willen oefenen op hoe het zich allemaal ontvouwt. Maar dan, wanneer ik van vermoeidheid achteroverval in een denkbeeldige schommelstoel, dan is er de realisatie die gepaard gaat met een onbekommerd lachen. Lachen, omdat alles al klopt en ik slechts hoef mee te dobberen op hoe het toch wel stroomt. Dan ben ik altijd waar ik wil zijn. Dan is er…bliss.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine April 2012 thema Bliss en geschreven door Herman Annema
Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez

Engel van de Favela

Angelica keek op van de borden die zijn met een natte, gare theedoek aan het afnemen was. Zij tuurde door het raampje naar buiten en zag hoe de ochtendzon op de plassen danste. Alles leek zo vredig nu, heel anders dan de afgelopen nacht. Toen had de regen van de voorjaarsstorm hard tegen de ijzeren golfplaten van haar krot geslagen. Zo hard dat het haar had doen afvragen of het haar geliefde huis aan flarden zou scheuren. Vreemd genoeg glimlachte zij bij de gedachte. Zoveel stelde haar huis misschien niet voor, maar het en alles erin waren haar ontzettend dierbaar.

Dit besef deed Angelicas gedachten teruggaan in de tijd. Naar de dag waarop zij hier was komen wonen. Toen was het huis nog van Augusto, of ‘de Wrede’ zoals hij door vriend en vijand werd genoemd. Die naam had haar toenmalige vriend en werkgever te danken aan zijn manier van afrekenen met iedereen die in zijn weg durfde te staan, en dat waren er genoeg. Dat was ook onvermijdelijk gezien Augustos werk als buurtpooier en het feit dat hij bekend stond als een man die een vechtpartij niet schuwde.

Hoe het dan gebeurde dat Angelica juist bij een man als Augusto terecht was gekomen, verbaasde haar nog. Tegelijkertijd had het niet anders kunnen verlopen. Op zestienjarige leeftijd had zij het arme plattelandsdorpje van haar jeugd verruild voor de lonkende wereldstad Rio de Janeiro. Zij droomde toen van een bestaan als zangeres in een van de vele fijne restaurants in het centrum, maar die droom viel al gauw in duigen. Met hongerkrampen in haar maag en geen cent op zak raakte zij binnen een week aan het bedelen op de straten voor diezelfde restaurants. Het was daar dat Augusto haar had gevonden. En geen moment te vroeg, want het had niet veel gescheeld of zij was daar op straat gestorven.

Dat was zo’n veertig jaar geleden, maar Angelica herinnerde zich het allemaal als de dag van gisteren. Hoe kon het ook anders? Vanaf de dag dat zij bij Augusto introk, veranderde haar leven in een hel. Zij was nog niet hersteld van de uitputting of Augusto stuurde haar de straat op om, net als al zijn andere ‘vrouwen’ haar lijf te verkopen. Het was niet alleen onterend werk, het was nog gevaarlijk ook. De keren dat Angelica met de dood was bedreigd of dat zij in elkaar geslagen op een ranzig hotelkamertje achter was gelaten, waren niet te tellen. Om maar niet te spreken van de mishandelingen tijdens perverse spelletjes van gestoorde en vaak rijke vooraanstaande klanten én van de verkrachtingen, onder andere door Augusto. Van dat alles droeg zij nu de lichamelijke en geestelijke littekens alsook de minachting die de andere favela-bewoners voor haar. Hypocriet vond Angelica dat hadden. Inmiddels wist zij dat iedereen iets op zijn kerfstok had, of hij nou in de favela woonde of in een rijke buitenwijk.

Nu Angelica terugkeek op haar leven, besefte zij hoe eenzaam zij altijd was geweest. Zij wendde haar blik weer op de borden die zij bijna allemaal schoon had gemaakt. De enigen die zij kon vertrouwen, wist zij, waren de kinderen uit de buurt. Angelica glimlachte toen zij aan hen dacht. Elk moment nu zouden de kinderen bij haar komen zoals zij dat iedere zondagochtend na de kerkdienst deden.

Angelicas buren, die zich toch een beetje om haar bekommerden, waarschuwden haar ervoor dat zij zich niet door de kinderen en hun ouders liet misbruiken. Maar Angelica wist beter. Met de klusjes die zij uitvoerde voor de hotels dichtbij het centrum schraapte zij net genoeg geld bij elkaar om van te leven. Zij had niets te klagen. Augusto leefde niet meer en hoe gek het misschien ook leek, miste zij hem nog steeds. Want ondanks zijn hardhandigheid en de woede die hij regelmatig op haar botvierde, gaf Augusto haar iets wat niemand anders van hem genoot; zijn liefde. Die liefde had zij beantwoord en nu hij dood was, gaf zij al haar liefde aan de buurtkinderen.

Die liefde zat in een warme maaltijd, in haar verhaaltjes, in haar troost en in talloze andere dingen. Nu Angelica eraan dacht, voelde zij haar borst zwellen van warmte. Haar hart bonkte erop los en tot haar ongenoegen vulden haar ogen zich met tranen. In een poging deze tegen te houden, forceerde zij een glimlach. De kinderen konden immers elk moment komen. Opeens werd er aan de deur geklopt. Angelica hield het niet meer. Zij huilde en handelde tegelijk. Met de theedoek depte zij gauw de tranen van haar gezicht. Net op tijd om met een vrolijke lacht de eerste kinderen te begroeten. “Hola…!” riep zij opgewekt en in hetzelfde moment stroomden de gelukkige herinneringen aan haar eigen kindertijd aan haar innerlijk oog voorbij. Voor de kinderen was Angelica de engel van de favela. Op haar beurt wist Angelica dat de kinderen alles voor haar betekenden en zij prees zich de gelukkigste vrouw van de wereld.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine April 2012 thema Bliss en geschreven door Wim Beunderman
Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez

Chantal ervaart Ayahuasca….

De reis er naar toe….

Ik zag ooit een documentaire van een man die allerlei inheemse stammen langs ging om mee te doen aan ceremonies en te ervaren hoe zij leven. Op een gegeven moment was hij bij een stam waar hij de Ayahuasca thee te drinken kreeg.  Hoewel het er niet erg fris uitzag (hij bleef maar overgeven) werd ik toch nieuwsgierig en bleef ik er naar kijken. Later vertelde hij over zijn ervaring; het was ‘life changing’ geweest. Hij had verschillende perspectieven van eenzelfde situatie ervaren en was overweldigd door zijn ervaring. Hij had zijn handelen vanuit alle betrokkenen mogen doorvoelen. Het leek op sterven en weer geboren worden. Hij was diep onder de indruk en ik ook. Ik besloot dat ik dit ook wilde ervaren. Zoals het wel eens vaker gaat met voornemens verdween ook deze naar de achtergrond, totdat het met grote regelmaat mijn pad begon te kruisen.

Ruim twee jaar later is het zo ver. Het weekend van 19 november 2011 zou ik mijn reis gaan ervaren. “Een pelgrimstocht naar de ziel …” zo las ik. Ik had er zin in, keek er naar uit.  Ik sprak er veel over en kon niet wachten het te mogen gaan doen.

Op een dag, zomaar uit het niets, voelde ik ineens enorme weerstand. Ik dacht erover het af te zeggen of te verzetten zodat ik beter kon onderzoeken wat Ayahuasca precies is en wat het met mij zou kunnen doen. ‘Wat nou als ik out ga? Wat nou als ik geen enkele controle meer heb? Ik ken die mensen niet……’

Maar ik weet hoe groter de weerstand hoe waardevoller de les.

Er waren maar een paar mensen in mijn omgeving die zeiden; ‘Wat!? Ga jij  Ayahuasca ervaren? Wat leuk!’ De meeste mensen reageerde ongerust ‘Doe je voorzichtig’  ‘Ayahuasca is toch gewoon een ander woord voor opium?’ ‘Is het geen voodoo?’ ‘Oh, je gaat paddo’s eten?’ ‘Ken je die mensen die de thee gaan zetten? Straks is het gif ….of drugs!’ ‘Ik ken iemand die is na zo’n reis depressief geworden en er nooit meer uitgekomen…. Pas aub op Chantal!’

Voordat ik deel mag nemen ‘aan de gewijde reis’ wordt het aangeraden eerst het boek ‘De gewijde reis, een pelgrimstocht naar de ziel’ te lezen. Het boek, hoe mooi ook, werkt op mij als een bijsluiter. Ik lees dat mijn zintuigen door de war gegooid kunnen worden en dat ik kan gaan ademen met mijn oren, horen met mijn handen en ruiken met mijn navel.

Dat lijkt mij dus helemaal niks.

Ooit rookte ik een jointje die slecht viel en moest ik de ‘trip’ uitzitten. Ik vond het vreselijk. Ik was bang voor zo’n herhaling maar dan tien keer sterker.  Wat nou als ik mijn bewustzijn verlies of  …als  ….. ‘ik’…. verdwijn? Terwijl ik op de een of andere manier mij bewust ben van het feit dat ik er niet ben en dan niks kan doen en het gewoon maar uit moet zitten…volg je het nog? Ik lag er wakker van!

Mijn les ging duidelijk over loslaten en overgave.

Sinterklaas was in aantocht en met hem een hoop heerlijk snoepgoed dat ik moest laten staan. Het is belangrijk om voor de reis te vasten en te ontgiften. Ayahuasca reinigt je lichaam, hoe meer gif er nog in je zit hoe meer je overgeeft. Het vasten ter voorbereiding op de reis viel mij zwaar.  Want samen met de Sint was ook mijn PMS in aantocht en het weerstaan van chocolade op dat moment vraagt om ijzeren discipline. Die mij dus wel eens ontbrak. Het viel mij op hoeveel behoeften ik heb, vooral nu ik het niet ‘mocht’, ik hoorde mezelf soms een excuus verzinnen om iets anders dan soep te kunnen eten ‘een beetje maakt toch niet uit’ Het maakte inderdaad voor mij niet uit. Als een van de weinige heb ik niet overgegeven.

Het weekend….Zaterdag

Op zaterdag  19 november is het eindelijk  zo ver. Ergens aan het einde van de wereld in Gasselte waar de tijd geen rol lijkt te spelen word ik hartelijk ontvangen en ontmoet ik mijn reisgenoten. We drinken thee, eten een droge rijstwafel en kletsen over koetjes en kalfjes. De meeste hebben er een aardig reisje Nederland op zitten er is zelfs iemand uit Brussel. Nieuwsgierig kijk ik de groep rond.

Lars, de auteur van ‘De gewijde reis, een pelgrimstocht naar de ziel’ stapt de ontvangstruimte binnen en ploft naast mij neer. Hij ziet er vrolijk uit. Ik laat de koetjes en kalfjes voor wat ze zijn en val direct met de deur in huis. “Raak ik tijdens de reis mijn bewustzijn kwijt en kan ik mij daar dan op de een of andere manier bewust van zijn, zonder in te kunnen grijpen?” Lars neemt rustig een slokje van zijn thee, glimlacht en zegt met een rust die mijn onrust niet weerspiegelt “Ja, dat kan” Mijn wenkbrauwen schieten boven mijn hoofd en ik hoor mezelf mijn thee doorslikken. Ik kan nu nog weg schiet er door mij heen. “In mijn boek, vervolgt Lars, beschrijf ik ook zoiets. Wanneer je de teachings van de Ayahuasca ervaart zul je de hele les krijgen en kun je niet halverwege uitstappen. Je bent je bewust van dat wat je ontvangt, zonder het te kunnen sturen.”

Loslaten, overgave, vertrouwen. Loslaten, overgave, vertrouwen. Loslaten, overgave, vertrouwen. De Ayahuasca daagt mij uit.

Lars lacht bemoedigend om mijn reactie en stel mij gerust. “Vraag grootmoeder Ayahuasca om zacht en vriendelijk met je te zijn, dat doet ze graag voor je.”
Ik voel mij nog een beetje ongemakkelijk bij de term ‘grootmoeder’ en besluit dat het hetzelfde is als de ‘geest’ van de plant, waarbij ik mij gek genoeg meer op mijn gemak voel.  What’s in a name?
Ik neem mij voor om de volgende dag wanneer wij de thee gaan drinken de spirit van de Ayahuasca te vragen om zachtaardig met mij te zijn. Maar helemaal gerust ben ik nog steeds niet. Eric, onze ceremonie leider roept dat we gaan beginnen en we volgen hem naar de ceremonie ruimte. Eenmaal daar krijgen we uitleg over het programma de gelegenheid om onze vragen te stellen en begint er een voorstelronde met het verzoek te benoemen wat er op dat moment door ons heen gaat.

Links van mij zit Rogier de assistent begeleider. Hij vertelt ons dat hij blij is om te mogen assisteren bij onze reis. Hij vindt het ook wel heel erg spannend, zo deelt hij openhartig.

Mijn aandacht is meteen getrokken. Hij vindt het heel spannend?!  Als hij het al spannend vindt en hij is assistent…wat moet ik het dan wel niet vinden?

Rogier vertelt verder. Twee weken geleden maakte hij zijn eerste en enige reis. Vandaag is de eerste keer dat hij bij een reis assisteert. Hij heeft er reuze zin maar krijgt er ook klamme handen van. Ik verslik me en voel dat mijn wenkbrauwen weer omhoog schieten.  Fijn, denk ik cynisch, ik raak straks buiten bewustzijn en hij in paniek…… Ik kan nu nog weg. Als ik voor Rogier aan het woord was geweest had ik heel iets anders benoemd maar ik ben na hem aan het woord.  Ik spreek mijn gebrek aan vertrouwen uit. Een mede reiziger knikt heftig bij het horen van mijn bezorgdheid.

Vertrouwen…. het is een breekbaar iets.

Eric valt bij en vertelt dat er de volgende dag nog een vrouw bij komt zij heeft wel ervaring. Dat stelt mij iets gerust. De dag gaat voorbij en eindigt met ademwerk; verbonden ademen. Dit houdt in dat je op hoog tempo in en uit ademt zonder tussenpauze. Je lichaam kan dan vast gezette emoties loslaten.  De ruimte was donker gemaakt, ik zie nog nauwelijks iets. Ik lig op mijn rug op een zacht matras met heerlijke kussens en warme dekens flink te ademen. Steeds sneller, steeds sneller. En terwijl ik mijn best doe niet te pauzeren wordt er keiharde muziek gedraaid en slaan de begeleiders op instrumenten, roepen ze af en toe een kreet of maken ze een hard geluid. Het is een enorm kabaal.  Een kabaal met een duidelijk doel namelijk om ons te desoriënteren.

De Ayahuasca zal dat morgen ook doen. Ademwerk vraagt net als Ayahuasca om overgave en omarmen van dat wat komt. Het is allemaal jou. Ik hoor verdriet, ik hoor vreugde en ik hoor woede. Emotioneel vliegt er van alles door de kamer. De muziek lijkt steeds luider te gaan. En ik adem. Steeds sneller, steeds sneller…..Ik adem en val in een diepe heerlijke slaap met diepe heerlijke dromen.

De stilte maakt me wakker en ik lig comfortabel op mijn zij met mijn arm onder mijn kussens geschoven. Ik voel me uitgerust en herboren. Ik strek mijn benen en rek me uit. De soep staat klaar en een beetje versuft komen we langzaam weer in het hier en nu in de ontvangst ruimte waar de dag is begonnen. Tobias, mijn buurman die op het matras rechts van mij had liggen ademen, kijkt me aan en zegt: ‘Het was wel stil bij jou zeg.’ ‘Ik sliep’, antwoord ik. ’ ‘In die herrie?!’ zijn ogen spreken van ongeloof.  ‘Het is een talent’ besluit ik. We lachen en samen fantaseren we nog even over al het lekkers dat we vanaf morgen weer kunnen eten. Ik vind het nog steeds spannend, hoe dichterbij ik kom hoe spannender ik het vind worden. Ik vraag me af of er wel eens mensen zijn gestorven aan een reis. Tobias is helemaal niet bang.  Hij wil diep. Heel diep. ‘Vind je het dan niet eng dat je niet kunt bepalen wanneer het stopt?’ vraag ik hem. ‘Nee’. Antwoordt hij. ‘Het houdt vanzelf wel weer op. Langer dan vier uur duurt het toch niet’.

We maken een avondwandeling in de mist en we zien nauwelijks iets. Symbolisch voor de reis. Ik weet niet waar die reis heen leidt.

Na een heerlijke nacht in het geweldige B&B No1 Is het zover. De reis gaat beginnen. De spanning heeft plaats gemaakt voor iets anders. Ik heb er weer zin in. Ik ben mij bewust dat met het groeien van mijn vertrouwen in de reis en daardoor mijzelf, mijn twijfels over Rogier verdwijnen. Projectie.  Daar is ze weer. Ik spreek mijn vertrouwen uit. Rogier glimlacht en vraagt of ik het nog spannend vind. Als antwoord glimlach ik terug en haal ik mijn schouders op. ‘Nog steeds spannend’ denk ik ‘maar anders spannend dan gisteren’.

De nieuwe begeleider Yvonne is erbij gekomen en ze past meteen in de groep.  Eric legt uit dat we de Ayahuasca in twee delen krijgen, het mannelijk en het vrouwelijk deel krijgen we apart. De eerste thee is vrouwelijk en zorgt voor het reinigen en  ontvankelijk maken van je lichaam zodat de mannelijke component, de tweede thee die je zo’n drie kwartier later krijgt, kan worden ontvangen en opgenomen,  dan gaat de reis beginnen. De thee wordt uitgedeeld en ook al heb ik er nu zin in ik vraag de thee toch om zachtaardig met mij te zijn. Ik drink bijna alles op en heb daar heel wat wilskracht voor nodig want de smaak …..ik zou niet weten hoe ik die moet omschrijven ik heb nooit eerder zoiets geproefd. Het beeld dat bij mij opkwam was de stal van een paard. Het smaak zoals het daar soms ruikt. Scherp. Terwijl we wachten tot de thee begint te werken  doen we een fijne chakra meditatie om te verbinden met je intentie en je af te stemmen op de reis.  Ik voel mij prettig een beetje loom. Om mij heen beginnen mensen over te geven. Ik keer het mijn rug toe. Ik ben blij dat ik een matras heb dat aan de buitenkant ligt. Eric vraagt hoe we ons voelen. Ik heb het idee dat ik het minst voel en drink het laatste restje op.

Ayahuasca is een leraar had Lars verteld. Ze laat je ervaren wat nu belangrijk voor je is.

Ik ben benieuwd wat ze mij laat zien ik heb wat vragen en hoop op duidelijkheid iets concreets. Zo van; ‘Nou Chantal om 15.10 moet je links afslaan….’ Tegelijkertijd besef ik mij dat het niet uitmaakt wat ik wil of hoop. Ze laat mij zien wat belangrijk voor mij is en dat is niet perse dat waar mijn ego nu even op gefixeerd lijkt. De tweede ronde volgt, het mannelijke component. De reis begint. Ik sluit mijn ogen. Ik voel mij zwaarder worden en zak dieper weg in mezelf en hoe tegenstrijdig  het ook klinkt terwijl ik door mij heen zak of een soort van val, lijkt het alsof ik loslaat.  Ik weet dat ik met andere mensen in een ruimte ben maar zij zijn er niet meer. Ik herken dit uit trance.

“Daar ben je eindelijk” zegt niemand in het bijzonder. “Ja. Hier ben ik” antwoord ik . Ik stap de stilte in en…. …val in een diepe slaap.

 

Om een uur of twee word ik wakker ik voel mij zwaar en loom en ik heb behoefte aan frisse lucht. Ik ga in de tuin zitten en adem diep in. De zon schijnt op mijn huid. Het is een prachtige november dag. Ik hoor paarden galopperen, de vogels fluiten, de wind ruisen terwijl ze zacht over mijn huid streelt. Ik eet een appel, de lekkerste die ik ooit gegeten heb. Ik kijk naar de kleuren om mij heen, de specht in de boom en ik denk helemaal niks. Tobias komt ook naar buiten.  ‘Ik voel bijna niks jij?’ ‘Ik voel mij wel chill’ antwoord ik. Het geluid van onze stemmen klinkt hard en rasperig. Tobias komt naast mij zitten en we zijn stil.  Eric komt informeren hoe het met ons gaat en Tobias gaat voor een tweede Ayahuasca ronde. We zitten nog een poosje stil naast elkaar als hij plots opstaat en weg beent.  Even later komt hij weer terug met zijn gitaar. We wisselen een blik en begrijpen elkaar. Tobias loopt weg bij de stoel waar ik zit en gaat verderop bij de schommels  zachtjes op zijn gitaar spelen.  De melodie vermengt zich met het ruisen van de wind en samen nemen ze mij mee. Ik voel dat ik erop weg zweef. De wind blaast mij zachtjes voort en ik ga mee, verbonden, gedragen en gesteund zweef ik nog een tijdje verder terwijl ik ook weet en voel dat ik in de stoel zit bij een prachtige boom heerlijk in het zonnetje. En Tobias enkele meters verderop zit te tokkelen. Ook dit herken ik uit trance werk. Het op twee plekken aanwezig zijn.

Ik kan niet zeggen dat ik vreugde of iets heb ervaren. Het was gewoon zonder oordeel. Het was. En dat was ook de houding van waaruit er gewerkt werd en de reis begeleid werd. Het was okay. Goed zoals het is. Het werd gerespecteerd. Ieder zijn eigen proces, tempo en ruimte. Alles mocht er zijn. Tobias is al een tijdje gestopt met spelen en al terug naar binnen gegaan. Langzaam begint de avond te vallen. Al is het nog middag, ze staat te popelen om te beginnen. 
Het wordt koud ik weet niet hoe lang ik er al zit en ik besluit om ook naar binnen te gaan. De derde ronde gaat in ik vind het goed zoals het is dus ik bedank. Er dansen beelden op het plafond en ik kijk er naar. Ik sluit mijn ogen en de beelden gaan door. Ik zie een prachtig meer bij een vroege lente dag. De kou heeft nog geen plaats gemaakt voor de warmte. De aarde houdt haar nog krampachtig in haar water en in haar grond vast. Aan de overkant zitten twee grote wolven die ik herken uit een vorig leven. Ik stap het water in en val weer in een diepe slaap.

Tot mijn grote vreugde word ik bijna tegelijkertijd met opdienen van het eten wakker. Tobias is zelfs nog voor een vierde ronde gegaan. Hij wilde diep.  Heel diep. Hij vond wat hij zocht. Langzaam komt iedereen terug van de reis en we eten samen vers fruit en ontbijtkoek met roomboter. Het is heerlijk! Daarna volgen rijkelijk belegde broodjes en er is ruimte om te delen ….als je dat wil. De reis had voor mij veel elementen van life between lives en trance/regressie werk. Ik zou het graag nog een keer doen. De begeleiding is kundig en liefdevol. Het is een mooie manier om jezelf te onderzoeken.

Effect

Ayahuasca daagt mijn nieuwsgierigheid zeker uit. Sinds mijn zevende ben ik nieuwsgierig naar de ziel al noemde ik haar toen mijn “IK’ in mijn “IK”.

Het was een mooie ervaring. Sinds de reis heb ik het gevoel steviger in het zadel te zitten ‘Je ontvangt wat je vraagt.’ De ervaring was zachtaardig voor mij. We hebben de rust genomen om elkaar te leren kennen. De Spirit van de Ayahuasca en ik. Of ik een nieuwe Teacher hierin heb gevonden? Ik weet het nog niet. Ik vind het zeker voor herhaling vatbaar..

De gewijde reis…. Een pelgrimstocht naar de ziel

Wil je ook een reis ervaren? Klik dan HIER

AYAHUASCA

Ayahuasca is een van de oudst bekende healingmethoden, de eerste bronvermeldingen van het gebruik van de helende drank voeren ons ruim 5000 jaar terug in de tijd. De effecten van de drank kunnen zeer intens zijn, zowel fysiek, mentaal, emotioneel als spiritueel. Gebruikers ervaren vaak een energetische reiniging en het doorwerken en oplossen van traumatische ervaringen. Ook leert men vaak de eigen plaats in de wereld kennen. Voor zover bekend zijn er waar dan ook ter wereld in de lange geschiedenis van Ayahuasca geen ongevallen geweest. Het werken met ayahuasca is daarmee zeer veilig, mits onder de juiste omstandigheden toegepast.

Bron; http://www.degewijdereis.nl/ayahuasca/

Meer Lezen?

De Gewijde Reis is een boek dat je leven weleens een heel andere wending zou kunnen geven. Zoals het mijn leven totaal op haar kop zette toen ik de Gewijde Reis doorkreeg van een oude wijze vrouw. Met hart en ziel beschrijf ik de ‘pelgrimstocht naar de ziel’, zoals de Reis ook wel genoemd wordt. 

De Reis is er voor wie kracht, inzicht en genezing zoekt. Zij toont je zonder omweg je roeping, je bestemming en heeft de potentie om iedere ons bekende ziekte tot op celniveau te genezen. 

Ik gun je de liefde in je hart en de wijsheid van je ziel om haar wijs te gebruiken. Schroom niet om de wereld van magie en wonderen te betreden, want dat is de wereld die de Reis ons openbaart. Zij leert ons met hart en ziel te leven en iedere seconde die wij te leven hebben op onze prachtige planeet Aarde te benutten om met volle teugen te genieten. Ik wens je liefde en Licht op jouw pad, ik wens je een Gewijde Reis. Lars Faber.

Ook ayahuasca ervaren? Klik HIER voor meer informatie

Hier vind je het boek ‘De gewijde reis een Pelgrimstocht naar de Ziel

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine April 2012 thema Bliss en geschreven door Chantal van den Berg
Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez

Chantal gaat in gesprek met Petra. Een gesprek over loslaten, je bliss volgen veranderingen en vergankelijkheid.

Petra Hubbeling; een bijzondere vrouw die op het punt staat alles los te laten. Petra was 8 jaar directeur bij Elsevier, reed ooit een Porsche en had weelderig lang blond haar. Nu is ze kaal en gaat ze straks zwerven. Haar verhaal doet mij denken aan het verhaal van Boeddha waarin hij losliet wie hij was om te zijn wie hij is. Petra volgt het pad van een Zen Monnik. Het zijn geen makkelijke stappen maar bewuste keuzes om tot meer zelfkennis te komen. En dat wat geconditioneerd is te herzien en eventueel los te laten.

“Ik wil weten of ik gelukkig ben. Als ik alles los laat….ben ik dan gelukkig?”

“In 1999 kochten mijn toenmalige partner en ik een huis en na paar maanden verbouwing jaar trokken we erin. Ik was toen ook nog net sinds een jaar directeur bij Elsevier. Hoewel de druk hoog was, verbouwingen vreten energie, dacht ik wel het goed voor elkaar te hebben. Toen we er net twee weken woonden en mijn ‘picture perfect’ was kondigde mijn ex aan te willen scheiden. Er was een ander en hij had het idee met haar gelukkiger te worden. Die klap kwam hard aan en tegelijkertijd kwam ook de angst ‘hoe moet ik dit doen? Hoe ga ik dit huis betalen?’ Dat wat ik had bedacht over de toekomst was er niet meer. Het mislukken van mijn huwelijk en de scheiding was het begin van het grote loslaten.

De eerste kerst en oud & nieuw die er na mijn scheiding aankwamen ontliep ik door 14 dagen in retraite te gaan, waarvan 10 dagen in stilte. Ik had er helemaal geen ervaring mee, sterker nog ik vond spiritualiteit maar gezweefteef. Ik had er helemaal niks mee!

Die retraite was boeddhistisch en dat is mij zo goed bevallen dat ik besloot om mij er in het algemeen wat meer in te verdiepen. Zoals ik gewend was stortte ik mij er vol in, ik wilde alles weten; NLP, Sjamanisme, Tantra noem het op of ik ben er wel een periode mee bezig geweest. Maar steeds kwam het boeddhisme terug op mijn pad en uiteindelijk heb ik daar na 4 jaar de focus op gelegd.

Ondertussen ging het leven gewoon door en rende ik nog keihard mee in de ratrace. Het gaf mij een goed gevoel dat ik voor mijzelf en het huis kon zorgen. Het gaf mij kracht en hoewel mijn huis een symbool van vrijheid was geworden was het tegelijkertijd een molensteen. Want de angst om het niet meer te kunnen betalen heeft mij lang op een plek in mijn loopbaan gehouden waar ik op z’n zachts gezegd niet meer gelukkig was. Ik heb 2 jaar ongelukkig zitten zijn bij Elsevier. Op een gegeven moment reed ik naar kantoor en tot 2 keer toe zat ik bijna op een andere auto.Dat was het moment dat bij mij het licht aanging. Ik heb mij afgevraagd waar ik mee bezig was, ik breng niet alleen mijn eigen leven in gevaar, maar ook dat van een ander. Ik heb toen mijn baan opgezegd en ben een bemiddelingsbureau in interim managers begonnen.
Ik maakte een match tussen online marketing personeel en bedrijven maar ook hier ebde de vreugde en passie weg. Ik maakte matches waar ik niet achter stond. Ik stuurde mensen de ratrace in naar bedrijven die totaal geen concern voor mensen hebben maar puur op geld en het tevreden houden van aandeelhouders gericht zijn. Ik zag die jonge mensen steeds vermoeider worden en ik kon daar niet langer achter staan. Er begon weer iets te knagen.Na een telefoon gesprek met een goede vriend dacht ik: ‘ik doe waar ik goed in ben en niet waar mijn passie ligt”. En uit scoren kan je veel energie halen wat je kan verwarren met werkelijk iets doen waar je gelukkig van wordt.

Ik begon andere matches te maken en richt mij nu op business spiritualiteit.Ik match bedrijven die een mens gerichte aanpak hebben. De mensen waarmee ik samenwerk hebben een boeddhistische achtergrond en levenstijl. Ik heb hiervoor gekozen omdat Spiritualiteit zo breed is, hierdoor kan ik zuiver blijven in dat wat ik match. Hier ben ik bekend in. Hierin weet ik wat kwaliteit is.
Zo binnen zo buiten. Mijn ontwikkeling ging verder en mijn verdieping in het boeddhisme bracht mij uiteindelijk bij mijn 2e leraar. Mijn leraar van dit moment, Nico. Hij is een spiegel en in veel opzichten het tegenovergestelde van mij. Ik ben erg praktisch en heb nog steeds niks met gezweef. Ik stel mijzelf vragen en ik onderzoek het. Want waar doen we het eigenlijk allemaal voor. Als alles vergankelijk is inclusief ikzelf en ik kan niks mee nemen, ik verdwijn, ga op in het groter geheel…….

Wat is dan geluk?

In juni 2010 heb ik bij Nico toevlucht genomen tot het boeddhisme. Toevlucht neem je tot de Boeddha, de dharma (de leer) en de sangha (de boeddhistische gemeenschap). Dit toevlucht nemen noemen wij Jukai. Gebruikelijk zit er tussen Jukai krijgen en de monniksordinatie (Shukke Tokudo) minimaal 3 jaar. Sommige mensen hebben er wel 10 of zelfs 30 jaar tussen zitten. Jukai is een openbare ceremonie waarin je tenoverstaan van je leraar en de sangha de beloften openlijk uitspreekt. Je geeft eigenlijk aan dat je de beloften heel graag wilt na leven, het zijn dus geen geboden die je moet naleven.
In augustus 2010 vlak na mijn Jukai ceremonie las ik het boek van Stephen Levine A Year to Live. Levine beschrijft een programma van één jaar waarin je je eigenlijk af vraagt wat je zou doen als je nog maar een jaar te leven hebt. Ik heb met Nico overlegt wat hij van dit programma vond en hij vond dat het een hele mooie aanvulling op mijn beoefening zou zijn. Ik heb hem toen aangegeven dat ik het programma heel graag af zou willen sluiten als monnik (een diepe wens van mij vanaf het moment dat Nico bekend maakte dat hij monniksordinaties zou gaan doen). Ik heb toen van Nico toestemming gekregen om aan mijn monnikskleed te gaan werken. Eigenlijk een beetje snel na mijn Jukai maar ik had er nog wel dik een jaar voor.
Het maken van het monnikskleed is een hele ontwikkeling in je spirituele beoefening. Je twijfelt gedurende dat proces regelmatig over de leer, over het pad, over je leraar. Maar uiteindelijk wist ik dat het voor mij het juiste pad op dit moment is. Zoals ook Nico de juiste leraar voor mij op dit moment is.Het hele proces sluit je af met een ceremonie weer tenoverstaan van je leraar en de sangha. In deze ceremonie hernieuw je je Jukai beloften en voeg je er nog een aantal beloften aan toe. Tijdens de ceremonie word je haar erafgehaald, hoewel dat niet persé noodzakelijk is. In Nederland gebeurt het dan ook niet door iedereen. Ik wilde mij ontdoen van mijn maskers. Ook schoonheid is vergankelijk en ik verstopte mij vaak achter mijn weelderig haar. Het loslaten van mijn haar staat symbool voor het grote loslaten van de westerse idealen. De geconditioneerde schoonheidsidentiteit. Het voelde als een weder geboorte.

De betekenis van de monnikswijding is eigenlijk het thuisloos worden in de geest: het loslaten van concepten. Zien dat er eigenlijk geen vaste bodem is waarop je kan staan. En leren vertrouwen dat het goed komt.

Zen zegt; “Als je iets gevonden hebt, heb je niet goed gezocht”
Doe je best om alles vanuit een niet wetende geest te onderzoeken. Omarm de grote twijfel het feit dat je het eigenlijk niet weet. Vertrouw dat het goed komt voor jou, wat goed ook is en goed is niet perse leuk. Maar bedoeld voor jou.

De dood is binnen het Boeddhisme een belangrijk begrip. Iets waar we veel mee bezig zijn. Vergankelijkheid heeft alles met de dood te maken. In het Boeddhisme gaat het niet zozeer om de fysieke dood maar eigenlijk om de Ego dood, dat noemen we dan ook de grote dood noemen.

Alles waar je ego identiteit aan ontleent mag losgelaten worden. Tijdens dit jaar heb ik heus wel eens mijn twijfels over dit pad gehad en ik weet niet of mijn inzichten de juiste zijn. Het is wat het is op dit moment. Tijdens dit proces waarbij vergankelijkheid en illusie vragen oproepen kwam het in mij op om te gaan zwerven en mijn huis te verkopen. Dit werd in gegeven door een zinnetje uit het boek van Etty Hillesum dat ik had gelezen toen ik net alleen in mijn huis woonde: “Onder de hemel is men thuis. Op iedere plek van deze aarde is men thuis, als men alles in zich draagt”. Ik bedacht mij toen: wat houdt mij tegen? Alle stoplichten staan op groen, ik heb geen partner, geen kinderen, mijn werk kan ik overal doen, ik ben gezond en ik doe het vrijwillig, alleen mijn huis houdt mij nog tegen.
Dat was een moeilijke beslissing mijn huis mijn symbool voor vrijheid los te laten maar eigenlijk is het mijn gevangenis. Mijn keus om te gaan zwerven valt bij niet iedereen goed. Ze begrijpen het niet en dat hoeft ook niet, toch vind ik het moeilijk dat ik door mijzelf te zijn en mijn keuzes te maken anderen kan kwetsen. Mensen worden soms ook een beetje boos ze zeggen dat ik nutteloos wordt voor de maatschappij en beter in de gezondheidszorg kan gaan werken ofzo. Ze vinden het niks, ze hebben het idee dat ik mij aan de maatschappij onttrek en dat ze voor mijn kosten moeten opdraaien. Maar ik blijf gewoon mijn werk doen, en daarnaast ga ik op huizen en huisdieren passen van mensen die langere tijd weg gaan. Ik help die mensen dus gelijk doordat zij oppas hebben. En omdat ik blijf werken blijf ik ook gewoon belasting betalen. En er zijn ook risico’s die ik niet kan nemen en waarvoor ik mij moet verzekeren en daar heb ik geld voor nodig.
Ik weet niet of dit het juiste pad is. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik verliefd word en weer samen ga wonen Dat zie ik dan wel weer. Ik weet niet hoe dit uitpakt en dat hoeft ook niet. Uiteindelijk is alles vergankelijk….. Ook ik.

wil je petra volgen? http://petrahubbeling.nl/

http://www.boeddhisness.nl/

Ga je voor langere tijd weg en zoek je iemand die op je huis en / of huisdieren kan passen.Neem dan contact op met Petra.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine April 2012 thema Bliss en geschreven door Chantal van den Berg
Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez

De meeste van ons hebben honderden gedachten die dagelijks door ons hoofd heen stromen. Van de meeste gedachten en oordelen zijn we ons nauwelijks bewust maar dat betekent niet dat ze geen invloed op onze keuzes hebben. We handelen er wel naar. Wie is het die kiest?

Zeggen dat je jezelf goed kent is meestal een halve waarheid. Je kent bepaalde ‘delen’ van jezelf. Je kent dat wat er wel ‘mag’ zijn. Dat waarvan je geleerd hebt dat het ‘klopt’ en ‘goed’ is. Hoewel deze ‘delen’ zich uiten in gedrag, zijn het feitelijk energie patronen, die in bepaalde situaties actief worden.  Deze energie patronen vloeien weer voort uit overlevingsstrategieën. Het logische antwoord van een kind in een onlogische situatie.

Het vertonen van gewenst gedrag bijvoorbeeld, is heel lang win win geweest het gaf je ook macht als kind, je had bijvoorbeeld  een manier ontdekt om ‘controle’ uit te oefenen op je omgeving en iedereen tevreden te houden. Lief lachen was het enige wat je daarvoor hoefde te doen.

Als kind ervaren we per definitie onmacht in een wereld waarin alles nog voor ons wordt bepaald. Zelfs al zou je niks ‘meemaken’ en volledig harmonieus opgroeien dan nog word je daarmee geconfronteerd. Van wat wij eten tot wat wij wel en niet mogen als kind wordt het voor ons beslist.  Alles wat niet wenselijk was en waar je negatieve reacties over ontving, alles waarvan jij ook maar enigszins dacht  of de indruk van kreeg dat het ongewenst was en/of je overleving (macht/controle over je omgeving) in de weg zou staan werd naar de schaduw gestuurd. Opgeruimd staat netjes.

Om te zorgen dat de ‘verstoten’ delen op ‘hun’ plek in de schaduw blijven hebben we, onbewust, een beschermer ‘in dienst genomen’ Die beschermer is een soort Interim manager.
Ook wel omschreven als de innerlijke ouder, de controleur, de gate keeper, beheerser. En hoewel die beschermer soms erg pittig is, het is een energiepatroon dat je bent gaan ontwikkelen om je te handhaven als totaal afhankelijk mini mens in deze wereld. Primair ontstaan uit liefde en zelfbehoud.

De beschermer  neemt zijn taak bloedserieus en komt met zijn eigen team, vaak bestaand uit de criticus, de drammer, de hippie en een gewond kind.  Het doel van dit team is zelfbehoud en de schaduwdelen in de schaduw te houden.Los van dit basis team heeft elk mens meerdere energiepatronen ontwikkeld de beschermer te ‘helpen’ zijn taak uit te voeren. Vaak manifesteert het tegenover gestelde van dat wat in de schaduw zit. Allemaal gericht op de bescherming van het Ego dat denkt dat het jou is.

De beschermer kun je zien als de ‘ouder’ uit wie alle kinderen (energie patronen) worden geboren. Dat ouder kun je tweeledig opvatten.  Het is zowel een ouder vat van waaruit het ontstaat. Ouder als in vorige levens en ziels processen. En als in ouder van een kind. De stem van de beschermer die zich via de criticus uit is vaak de geïnternaliseerde boodschap van je ouders.

De criticus

Je hebt een drukke week achter de rug en nog een drukke week voor de boeg. Vandaag doe je helemaal niks. Heerlijk ontspannen wil je. Zodra je daar aan toegeeft begint er iets te knagen…moest je niet…Zou je niet eens wat gaan doen? Je kun toch niet zomaar op een woensdag op de bank liggen? Wat zullen de buren hier wel niet van denken? Eigenlijk ben je best lui. Je kunt niet meer van je rust genieten en gaat aan de slag. De wereld staat niet stil! Hup, je schiet in actie. Tijdens je drukke week, die je nog voor de boeg had, geeft je lichaam aan dat de energie op is. Je bent kort af, maakt fouten op je werk en je zit niet lekker in je vel. Zie je wel! En maar weer over je grenzen, je leert het ook nooit! Wanneer let je eens op je rust!

Wat je ook doet of laat, de criticus is het er niet mee eens.

De criticus vindt altijd wel iets om zijn kritiek op los te laten en hij is er goed in!  Een harde werker in het team van de beschermer….De innerlijke criticus.

De drammer

De drammer neemt zijn taak heel erg serieus. Alles wat jij doet…daar kun je veel meer van. Hup, hup, vort! De sky is the limit dus wat doe jij hier nog? Uitslapen? Hoezo? Er zit maar 24 uur in een dag en elke minuut MOET je volop pakken!Je bent nooit uitgeleerd het kan altijd beter en meer, meer, meer. De drammer is nooit tevreden. Niet met zijn werk, niet met zijn relatie niet met zijn sociaal leven het kan altijd beter, meer en leuker. De drammer is niet tevreden met zichzelf. Maar heeft zich aangeleerd om spanning van buiten naar binnen te trekken. Gek genoeg biedt dat schijn rust.

De drammer zit je constant achter de vodden aan. Hup, hup, tijd is geld! Moe? Pijn? Watje! Kom op!  Het meisje met de rode haren fietste midden in de winter (en dat waren nog eens winters), zonder handschoenen en met de gure wind in haar gezicht,  tijdens de oorlog van Utrecht naar Drenthe. En jij bent moe? Jij hebt pijn?  Hup, hup beetje tempo!
Het leven wacht niet op jou en je bent nog lang niet zelfbewust genoeg! De drammer bijt zich ook vast in partner relaties. Hij eist, dramt de ander naar liefde en gedragingen ‘hou van mij, aah, aah toe nou!!!!!!!’
De  Hippie
De hippie leeft op vijandige voet met de drammer,  in partner relaties ze je dit duo vaak op de voorgrond in een energetische strijd. Kijk maar eens naar het huishouden. De hippie kan de drammer niet uitstaan en visa versa.  De hippie wil van het leven genieten en heeft met de kracht van het NU zijn bijbel gevonden.
Rekeningen? Project? Werken? Studeren? Opruimen? Zaken regelen? Verzekering..Waarvoor? Dat speelt allemaal NU toch niet?  Al die dingen die voor de drammer zo belangrijk zijn, vindt de Hippie maar niks.

Genieten daar gaat het om en in het NU bestaat geen enkel probleem. Zorgen? Oh die zijn voor morgen. Vandaag is nu..kijk eens hoe ik geniet. Relax!

Dit type is kan heel erg goed het mooie hoofdje diep in het mulle zand steken en onwijs verontwaardigd zijn wanneer er ‘ineens’ een stapel rekeningen ligt.

Het gewonde kind

Het gewonde kind zwemt o in de oceaan van dader energie of in de oceaan van slachtoffer energie. In welke het gewonde kind zich ook manifesteert, de tegenpool zit in de schaduw. Het slachtoffer maskeert de dader en de dader maskeert het slachtoffer. Het kind kan verschillende rollen aan nemen; aanklager, rebel, pleaser…

De energie van het gewonde kind zoekt de herhaling voor heling. Dit kind speelt gebeurtenissen uit het verleden uit met de volwassenen van nu. En reageert volgens de bevroren patronen die bij die gebeurtenis horen. Ga eens na wanneer jij je ‘net als een kind gedraagt’. Gewonde kinderen weigeren als volwassenen hun eigen aandeel te zien en zitten vaak vast in slachtoffer –dader contracten. Wanneer je doorvraagt antwoorden ze met ‘ik weet het niet’ dat doen kinderen ook wanneer ze geen zin meer hebben om erover te praten.

De beschermer

De laatste die tussen jou en je schaduw staat. Deze neemt alle vormen aan om je daar weg te houden. Wanneer je met de meest dominante hebt kennis gemaakt wordt het makkelijk om met de
beschermer samen te werken. Zodra je je bewust bent van zijn werking, ga je hem herkennen en observeren en op een gegeven moment neem je het stuur over. In een van de Bruce Lee films wordt dit mooi visueel gemaakt wanneer Bruce Lee een grote weerzinwekkende krijger bevecht ‘The gate keeper’.
Er zijn meer energie patronen in ons dan de vier veelvoorkomende die ik hier benoem. Geef je energie patronen gerust je ‘eigen namen’ leer onderscheid maken in de wijze waarop ze aanvoelen en ‘tegen’ je spreken. Word je bewust van de gedachten die je steeds over jezelf hebt.  Maak eens echt kennis met jezelf. Leer jezelf behandelen zoals je je geliefden in het leven behandelt. Met geduld, respect en liefde. Ga op onderzoek uit. Doe het op je eigen wijze.

Neem je bijvoorbeeld voor om iets te doen dat je ‘normaal’ niet doet. Dat je een beetje spannend vindt en ervaar eens wat er in jou allemaal reageert. Sommige delen zijn het eens, andere oneens, er is angst, spanning, er gebeurt van alles. Specificeer dat ‘van alles’.
Geef het een naam, gezicht en ga eens in gesprek. Leer dat patroon van jezelf beter kennen. Ga de komende maand eens op onderzoek uit. In de januari editie gaan we het hebben over de schaduw, leer het team dat de verbannen delen in de schaduw wilt houden eens kennen. Ga er mee in gesprek. Jij wil het roer over gaan nemen, bewust gaan besturen. Je zult samen moeten werken met het team dat nu aan het roer staat. Dat doe je door ze eerst te leren kennen en het gemeenschappelijk belang te erkennen.

Jou.

Jij houdt onbewust zoveel van jou, dat er aardig wat bodyguards zijn om de jou in jou te beschermen. In je schaduw wacht jouw innerlijke rijkdom, want het is dat, wat wij het vaakst het diepst weg moeten stoppen en wat wij het meest willen beschermen.

Neem de tijd om jezelf en de energie patronen in je leven beter te leren kennen. Geef jezelf hetzelfde als je een ander in jouw schoenen zou geven. Sluit vriendschap met jezelf en wordt nieuwsgierig naar jezelf. Doe je best om een goede relatie met jezelf te ontwikkelen.

De wereld is mooier met jou

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine december 2010 en geschreven door Chantal van den Berg
Klik op onderstaand magazine om verder te lezen. Abonneren is gratis en dat doe je hier. Wil je het archief bekijken? Dat kan hier; 2011, 2010, 2009

Afgelopen week gaf ik een lezing over UFO’s in Groningen, aan de Hanze Hogeschool voor techniek. Er zat ruim honderd man in de zaal waaronder veel jongeren, studenten. Nu kun je nooit van tevoren zeggen hoe een lezing gaat, maar omdat je goed op de hoogte bent van het onderwerp en omdat je voldoende sheets hebt komt er altijd wel een verhaal uit. En ondanks dat een zaal soms weinig zegt, weinig teruggeeft ontstaat er vanzelf het verhaal dat er die dag moet zijn. Althans, als je vertrouwen hebt in je eigen intuïtie, in het samenspel van jou met de mensen die de moeite namen om naar je te komen luisteren. En dat heb ik.

Deze zaal was leuk. Zo kon het gebeuren dat ik van tijd tot tijd zelfs een soort stand-up comedian leek, iets wat helemaal niet verkeerd is als het gaat om zo’n serieus onderwerp. Immers humor is een van de belangrijkste menselijke eigenschappen en we doen er doorgaans te weinig mee in het onderlinge verkeer. Dat kan overigens ook erg fout gaan als je bijvoorbeeld op sollicitatiegesprek komt. Je moet vooral niet lolliger wezen dan je (toekomstige) baas.

Deze keer UFO’s met als ondertitel ‘waanbeelden of signalen van buitenaards leven’. Enfin, ik vond dat het aardig ging, al ben je altijd onzeker of je je boodschap, je verhaal wel helemaal goed voor het voetlicht gebracht hebt, of je toch niet dit of dat nog had moeten noemen.

Waanbeelden. Wat zijn dat? Illusies. Het heeft iets ziekelijks. Wat zien sommige mensen dat er niet is of door anderen niet gezien wordt of kan worden? Wat is verzonnen, wat is echt? Wat wil iemand die me iets vertelt? Lastig hoor en in veel gevallen meer het domein van psychologen dan van ingenieurs. Maarja we leven in de tijd dat verticale disciplines niet meer tellen. Of in elk geval niet meer zouden moeten tellen. Egalitairisme. De mondige patient of student. Democratie per sms.

Toch vond ik het erg leuk, die ondertitel. Het gaf me reden om twee YouTubefilmpjes te laten zien waarin getuigen hun beelden of waanbeelden – the truth is in the eyes of the beholder – delen met je. In het ene een oud-minister van Defensie van Canada (waarom toch altijd oud-ministers of oud-militairen of voormalige piloten?) en in het andere een astrocfysica (dat is de natuurkunde van de sterren) die sinds kort bij de UN zit in de Office for Outer Space Affairs. Een soort ambassadeur voor Aliens ook wel genoemd door de pers die daar lucht van kreeg en uit was op een scoop.

Hmmm, interessant! En dat terwijl NASA net met ons gedeeld heeft dat er ‘vreemde’ bacteriën zijn en meer sterren in de kosmos dan we al dachten. Om precies te zijn drie keer zoveel als voorheen, met dus – ergo – drie keer zoveel kans op buitenaards leven !

De Canadees was duidelijk in zijn verhaal. UFO’s bestaan, zijn buitenaards, onze regeringen weten dat maar vertellen ons dat niet. Zij hebben technologiën die wij goed kunnen gebruiken om er voor te zorgen dat we de vernietiging van onze planeet kunnen stoppen en zelfs omkeren. Voorwaar geen half werk. Hij windt er geen doekjes om, maar dat kan hij ook niet. Hij is oud en der dagen moe. Boos zelfs en naast zijn humoristische opening ineens damned serious.

De astroambassadrice ontkende ‘categorisch’ dat ze ambassadrice was voor Aliens en lachte daar vriendelijk bij. Ze had het over de waanbeelden van ‘groene mannetjes’ en ontkende dat het bij haar nieuwe werk ging om intelligent leven. Uiteraard, dacht ik, je werkt bij de UN, maar er was niemand behalve ikzelf om te lachen toen dat in me opkwam. Daar was ze dus niet voor vertelde ze. Nee, haar bureau is voor Outer Affairs maar dan voor buitenaards leven in de vorm van bacteriën. Owja, daar hadden we toch de laatste tijd vanalles over gehoord dus dat zou best kunnen. Toch kwam ze net van een congres met een leuk debat in Engeland. Daar had ze in het panel voor een leuk debat over implicaties van buitenaards leven op ‘societal and political issues’. Lieve mensen, dat spiegelde ik de zaal in Groningen voor, zaken dus van maatschappelijk en politiek belang…. van bacteriën?

Owja, en met wie had ze daar in het panel gezeten? Juist met iemand van de regering, iemand van NASA – logisch – en… een advocaat… Een advocaat voor ‘outer space affairs’ Het moet niet gekker worden. Bacteriën dus? Wie leidt hier nu precies aan waanbeelden? Of zijn het signalen van buitenaards leven? Wie zal het zeggen. Ik geef suggesties maar nooit het antwoord, want dat heb ik niet. Ik probeer alleen door de suggestie van waanbeelden het werkelijke beeld te herkennen. Best lastig inderdaad. Zeker in de politiek – astropolitiek.

Het was een leuke lezing zei ik al, maar er gebeurde iets vreemds tijdens de lezing, of eigenlijk ervoor al. Op weg naar Groningen, toch een eindje rijden en het was stervenskoud, voelde ik me al niet helemaal top. Tijdens de lezing zelf verkeer je bijna in een roes. Op de een of andere manier weet je je zo op te laden en energie te genereren om je te uiten op dat moment dat je overeind blijft anderhalf uur lang. Toch voelde ik mijn energie letterlijk uit me stromen. Weglekken of ook wel wikki leaken genoemd. Nu zijn er publieken waar je opgeladen wordt en andere die je bijna letterlijk uitzuigen. Dit laatste gebeurde me en ondanks dat ik het herkende kon ik het toch niet stoppen.

De vragen van de nablijvers heb ik zo goed en kwaad als het kon beantwoord, maar ik was kapot. Ik moest daar weg, snel naar mijn hotel.

Heel lang heb ik daar liggen denken aan wat me was overkomen, en dit was een eerste keer. Ik heb me, in een heet bad liggend, opnieuw opgeladen. Het duurde daarom maar een uur of twee voor ik weer helemaal de oude was. En toch.

Wat was er gebeurd? Dat is moeilijk te zeggen, maar het lijkt erg op een soort energetisch vampirisme. Een persoon of personen die bewust of onbewust energie uit je zuigen, niets teruggeven alleen nemen. Dat kan soms gevaarlijke vormen aannemen. In dit geval viel het mee en daarom ga ik er ook maar vanuit dat het onbewust was. Ik moest nog vaak denken aan die ene reactie van iemand die zei dat ie er niets van geloofde allemaal. Waanbeelden dus. De mijne wel te verstaan. Of de zijne?

Ben ik dan paranoïde? Wetenschappelijk gezien is dat een goede hypothese. Een vervelende maar toch. Kiest u zelf maar.

Maar goed, ik verloor dus mijn energie. Dat kan natuurlijk ook en het was dan gewoon een klein dipje, een kleine lekkage van mijn eigen energie. Toch spreek ik de laatste tijd erg veel mensen die praktisch constant moe zijn, of op een dag lang zoveel niet meer voor elkaar krijgen als vroeger. Mensen die ineens vroeg gaan slapen of langer blijven liggen. Meer mensen dan logisch lijkt. Ook eerder dan deze koude periode. Veel eerder.

En dan denk je toch aan alle verhalen die de ronde doen over het veranderende gedrag van de Zon, dat alle planenten in ons Zonnestelsel opwaremen en niet alleen onze Aarde. Daar hoorde ik de ambassadrice niet over. De verhalen dan over de tijd waarin we leven en waar in de wereld zoveel gebeurt. Zo ontzettend veel. Even het nieuws kijken en je energie lekt zomaar weg. Zo kon ik me tijdens die lezing in Groningen ook lekker kwaad maken over onze minister Opstelten. U weet wel, die grote man met die aparte stem, oud-burgemeester van Rotterdam. Hij heeft de oplossing voor het drugsprobleem. Hij gaat kinderen die blowen met naam en toenaam aan de schandpaal nagelen. Vijftig jaar falend drugsbeleid van de overheid en onze zwaksten in de samenleving, onze toekomstige pensioenbetalers en aan het bed staanders, de kinderen die ook niet goed weten hoe ze moeten omgaan met energieën, negativiteit, competitie, falende scholen, slecht onderwijs (was daar geen commissie over laatst), jeugdwerkeloosheid, ach wat al niet, die kinderen gaan we nu aan de schandpaal nagelen en dan komt alles goed?! Schande. Prutswerk. Lekker als bij hen tijdens een sollicitatiegesprek ineens een wikileakdocument opduikt met een leuk schandpaalverhaal. Probeer daar maar eens lollig over te doen.

Nee, lekker met zijn allen energie verstoken op de snelweg door 130 km/h te gaan rijden (sommige partijen zouden zelfs naar 135 willen – ik heb even getracht de numerologische diepgang daarvan te doorgronden, echter vergeefs). Lekker de kinderen aan de schandpaal (dat scheelt ook veel geld in de tussen- en naschoolse opvang!), nog wat Europese landen redden, ons pensioen verkwanselen, nog wat meer ontslagen links en rechts en zo gaan we lekker richting 2011.

Oppassen Coen met je energie!

Mijn grootste vraag op dit moment, en ook een die ik mijn publiek steeds voor hield is, wat doen we met kennis? Het antwoord is niks! Wat doet onze regering met kennis? Niks. Wat doen banken met kennis? Niets. 6.6 miljard keert Goldman Sachs uit aan bonussen deze Kerst.

Wat doen we bijvoorbeeld met de wetenschap dat honderden, zo niet duizenden betrouwbare getuigen vertellen, vaak zeer goed gedocumenteerd, dat UFO’s bestaan? Antwoord, niks. Wat doen we met de technologie die uit die documenten blijkt te bestaan – vrije energie bijvoorbeeld, bij gebrek aan een beter woord – niets! Ik ben benieuwd wat daarover in de Leaks te vinden zal zijn. Of is ook daar de censuur actief?

Ja, want we leven nu in de week van de wikileaks. Dat lijkt positief, en dat dacht ik ook tot ik las dat ook de mogelijkheid bestaat dat men (…) bewust dit soort informatie zogenaamd lekt. Is er dan niks zeker meer? Nee. Wat doe ik met die kennis? Niks, ik wacht gewoon af. Hoewel, nee, ik wacht niet af, ik blijf mijn ding doen. Ik blijf spreekbeurten houden. Ik blijf mensen deelgenoot maken van mijn kennis en beperkt uitgenodigd worden op feestjes. Bijna 50 jaar en mijn generatie, de verloren generatie, is verdomd actief als het er op aankomt. Op meerdere fronten.

Over energie gesproken. Het is nog nooit zo vroeg winter geworden in Nederland de afgelopen jaren. Ik voel dat er iets staat te gebeuren, maar wat? Ik zorg in elk geval dat ik er deze winter, deze Kerst warm bijzit met voldoende in huis. Energie voor de geest, het lichaam en de kachel. Desnoods hoef ik drie weken de deur niet uit. Kom ik tegelijkertijd ook lekker tot rust, beetje bijtanken, en bereid ik me goed voor op 2011. Ik ben benieuwd hoe het Kerstkind er dit jaar uitziet.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine december 2010 en geschreven door Coen Vermeeren
Klik op onderstaand magazine om verder te lezen. Abonneren is gratis en dat doe je hier. Wil je het archief bekijken? Dat kan hier; 2011, 2010, 2009

.