Ik ben. Niet, speciaal, geweldig of bijzonder, waardeloos, slecht of vreselijk. Het zijn allemaal labels. Ik ben, daar hoeft niks bij. Dat is genoeg. Ik ben, behoeft geen bevestiging. Ik ben. In heel mijn zijn. Voel dat maar eens. Geef er verder geen woorden aan. Ik ben. En Ik ben er nog steeds. #maakmooieherinneringen

Blijf ten alle tijden bij jou en neem andersom ook de verantwoordelijkheid voor de energetische stormen, zomerbriesjes en windstille momenten die jij uitzendt. Ook jouw waarheid is geen waarheid. Alles is uiteindelijk perceptie. En wat nu heel belangrijk lijkt is dat soms over twee weken niet meer. Wees je bewust van je energie. Oefening baart kunst.

De wereld is mooier met jou.
#maakmooieherinneringen

Deze leugen sluipt er heel onschuldig en geleidelijk aan in. En wanneer ze erin sluipt, weet de leugen zelf niet eens dat ze een leugen is. ‘Als jij niet naar mij luistert word ik heel boos’
‘Doe eens wat rustiger! Ik krijg er hoofdpijn van!’ ‘Dat jij dat doet maakt mij zo verdrietig’  De onschuldige, meestal niet op de persoon gerichte, kind acties worden gelinkt aan dat wat de volwassenen om ons heen voelen.

En omdat wij leren dat wij verantwoordelijk zijn voor wat de ander voelt, geldt dat natuurlijk ook andersom. De ander wordt verantwoordelijk voor wat wij voelen. En dat klopt natuurlijk niet.

Niemand kan jou iets laten voelen dat al niet aanwezig is. De focus komt erop te liggen, de aandacht wordt ernaartoe getrokken. Maar het was er al.

Speel de komende tijd eens met dit mechanisme. Steeds wanneer jij de ander verantwoordelijk maakt voor dat wat jij voelt, keer dan naar binnen en kijk wat je jezelf vertelt.

Adem.
#maakmooieherinneringen

In een land hier ver vandaan woonde eens een prinses
Ze gaf zoveel en dat bleef ze doen Ze zag zichzelf maar half en ontving nog geen korrel van de koek voor haar neus. Zo afgeleid door de draaikolk van emoties, zorgen en angsten. Afgescheiden van liefde, afgescheiden van de bron. Alleen in het dorre landschap van vergetelheid en omdat zij het zo zag, zag ze de regenboog niet. Zag ze de koek niet, terwijl het toch echt recht voor haar neus stond. Ze keek eroverheen, erlangs en eronder maar ze keek het niet aan. Bang voor haar eigen ogen die terug zouden staren.

Bang voor haar hart. Ze gaf het liever weg, veilig, ver weg. In de hoop dat ooit iemand het eindelijk eens zou beschermen. Waarom ze dat zo graag wilde, was ze vergeten.

Ze raakte heel vaak teleurgesteld en ze voelde zich erg alleen. Dus sloot ze haar hart uiteindelijk maar af. Ze wilde er zelf eigenlijk weinig mee te maken hebben. Dat hart vol met emoties zeulde ze maar mee alsof het een te zware last was.

Op een dag wandelde ze in gedachten door het dorre landschap. Ze kwam een geest tegen en smeekte hem; “neem mee dit bloedend hart, begraaf het ver bij mij vandaan. Daar waar ik het niet horen zal en niet voelen kan.” De geest had medelijden en deed alsof hij haar hart meenam. Ze had niet door dat hij deed alsof en ze had ook niet in de gaten dat hij haar in slaap blies, richting de wijsheid van haar hart.

Alles werd stil en ze viel in een droom

In de droom begreep ze ineens dat wanneer anderen je hart beschermen je eigenlijk het onmogelijke van ze vraagt. Niemand bezit die macht of kracht, al lijkt het soms wel zo.

Ze kunnen het niet. Het beschermen van haar hart kon zij alleen zijzelf doen. En niet door uit verbinding te gaan, dat had haar immers uiteindelijk het dorre landschap in gebracht, maar juist door in verbinding te blijven, ook met het bloedend hart, Wat, zo besefte ze, steeds minder zou bloeden omdat de verantwoordelijkheid van bescherming niet meer bij de ander lag …….Maar bij haarzelf

Zij kon iets wat niemand anders zou kunnen doen. Haar hart beschermen Dit inzicht gaf haar kracht. Ze had het altijd wel geweten, maar nooit eerder zo beseft, echt gevoeld.

Ze ontwaakte maar was in haar beleving nog steeds zonder hart, het was goed verstopt ver bij haar vandaan. Ze kon haar hart niet horen noch voelen . Ze moest ernaar op zoek gaan…..Zo geloofde zij.

De tijd verstreek en inmiddels was ze vergeten wat liefde was. Wat het deed en hoe het voelde. Hoe het was om te ontvangen.Dus gaf ze zichzelf weg, zoveel mogelijk. Maar er kwam geen liefde terug. Ze wist dat ze haar hart moest hervinden. Anders kon ze net zo goed sterven. Zonder hart, zonder liefde kun je niet leven. Ze moest haar hart vinden.
Ze deed wat ze kende om een route naar haar hart open te breken. Ze moest de stormen trotseren. Ze kon niet anders; de enige emotie die ze kende naast liefde die door alles heen kon breken was pijn. Dus bezorgde ze zichzelf hartzeer want die roep was duidelijk hoorbaar, dwars door alles heen.

De tijd tikte verder en ze vergat haar queeste, ze vergat dat ze op zoek was naar haar hart. Ze keerde diep naar binnen, moegestreden en raakte de bodem van haar pijn.Het meest nutteloze en waardeloze gevoel dat ze ooit gevoeld had. De donkere nacht van de ziel die langer dan een nacht duurde.

Tijd tikte verder.

En heel langzaam brak er van binnenuit een lichtpuntje door de duisternis heen… Een klein lichtpuntje dat is waar het mee begon. En met dat ene puntje kwamen er meer en hervond zij haar hart. En met haar hart, haar stem, en met haar stem, haar ruimte en met haar ruimte haar balans tussen haar enorme licht en evenzo grote duisternis. Welkom thuis, zei het hart wist je dat ik nooit ben weggeweest?

Ze leefden nog lang en gelukkig met hier en daar wat onenigheid

Wil je onze pagina op facebook liken?

“Tweelingzielen (de andere helft van zichzelf) herkennen onmiddellijk het feit dat ze altijd 1 waren, 1 zijn en 1 moeten zijn.
Zelfs indien ze misschien eeuwenlang tevergeefs vochten om hun lot te ontvluchten. Bijna vanaf het eerste moment dat ze elkaar ontmoeten en in het oog krijgen, spoeden hun geesten zich samen in een vreugdevolle herkenning. Alle conventie omverwerpend, alle sociale regels en gedrag opzij zettend door hun innerlijke weten dat te groot is om te worden ontkend”

- Linda Goodman | Love Signs

Wanneer jij je zielsliefde ontmoet en hem of haar in de ogen kijkt dan weet je dat met je hele ziel. Het is een diep innerlijk weten dat ver voorbij woorden of concepten gaat. Ik krijg vaak de vraag: ”Heb ik mijn tweelingziel ontmoet”?

Laat ik dit zeggen, een vraag als deze is omwille van romantiek, en dat komt voort uit een groot verlangen naar de Ware Liefde. Heel begrijpelijk allemaal. Echter zit er achter de ontmoeting met je ‘andere helft’ een ander, veel groter doel, een Kosmisch plan; het is de weg naar onvoorwaardelijk liefde en staat in teken van (persoonlijke) groei. Tweelingzielen spiegelen elkaar. Ze zijn in alle opzichten voor elkaar bestemd. Er is sprake van voorbeschikking, een twee-eenheid.

Zodra je ‘thuiskomt’ (de herkenning) voel je de Goddelijke verbinding. Niet alleen op zielsniveau maar ook op fysiek en mentaal vlak. De (seksuele) aantrekkingskracht is namelijk gigantisch groot. Je weet: ‘hier kom ik nooit meer vanaf’.

Je kunt deze liefde niet met je normale intelligentie bevatten. Het reikt ver boven alle vormen van de ‘normale’ liefde uit. Het overkomt je, ernaar op zoek gaan heeft geen enkel nut.

Eigenlijk biedt het pad van tweelingzielen een soort ‘versnelling’ naar een veel meer omvattend en vervullend niveau van verbinding.

Een tweelingziel is iemand die alleen al door zijn of haar aanwezigheid een diepe transformerende werking heeft op alles in jouw leven. Hij of zij is je ultieme spiegel!  Het is geen verbinding waarin je de kans krijgt om terug te vallen in oud gedrag. Je wordt wakker geschud! Het voordeel is dat alles om je heen er anders uit gaat zien. Maar het is een zware weg, een weg vol hobbels. Er wordt namelijk van je verlangd om onvoorwaardelijk lief te leren hebben. Onvoorwaardelijke liefde is iets wat je bij (je) kinderen ervaart. Het geheim van onvoorwaardelijkheid is om het ‘als’ weg te denken. Je zegt: ‘ik houd van jou’. En niet ‘Ik houd van je als …..je dit of dat doet’! Tweelingzielliefde gaat hier aan voorbij, want zuivere liefde geeft en verlangt niets terug.

De druk van het Universele lot brengt tweelingzielen samen. Het Hogere Bewustzijn brengt hen steeds weer met elkaar in verbinding!

Waarom ik gespecialiseerd ben in zielsliefde-coaching?

Uit eigen ervaring is gebleken dat ‘de (beginnende) zielsliefde-ontdekker’ vreselijk veel behoefte heeft aan een ervaringsdeskundige. Want de emoties die vrij komen bij het ontmoeten van de tweelingziel blazen je volledig omver. Ik zag mijn jaren als spiritueel ‘zoeker’ en lifecoach in opleiding als voorbereiding op dit werk. Want de herkenning van een tweelingziel gaat namelijk gepaard met een liefde die zo totaal is dat je het nooit voor mogelijk hield. Het is een ervaring die je nooit meer loslaat en je werkelijkheid op losse schroeven zet.

Er staat veel geschreven over zielsliefde en tweelingzielen, in boeken en op het net. Alleen hoef je niet zomaar alles klakkeloos aan te nemen. Ik benader het zielsliefdeconcept graag realistisch, helder en nuchter.  Ik, en velen tweelinghelften met mij, krijgen weleens een punthoofd van mensen die maar blijven beweren dat tweelingzielen geen strijd hebben. Zij geloven in Hollywood sprookjes.

Zielsliefde, tweelingzielen, tweelingvlammen, heilige contracten, een heilig huwelijk, what’s in the name?
We hebben het hier over een Goddelijk plan; twee zielen die naar elkaar toegetrokken worden door de draad van herinnering die hen met elkaar verbindt.

Zielsliefde is de hoogst mogelijke vorm van liefde en reikt je alle tools aan om je persoonlijk te ontwikkelen. Het is de weg van transformatie van het hart en het loslaten van het ego. De zielsliefdesvlam veroorzaakt trillingen die het éénzijn laat ervaren. Het is de energie van de integratie van innerlijke polariteiten, van ieder individu. Creërend en manifesterend.

De herkenning van de tweelingziel is op zielsniveau altijd wederzijds. Het weten is sterk voelbaar en allesomvattend, via het hart. En het hart is extatisch, zoals Ware Liefde. Het voelt als thuiskomen. Het is een liefde, zo groots en ontwrichtend, dat je er bijna niet omheen kunt. Het raakt je diep in je ziel. Toch kunnen er praktische en emotionele omstandigheden zijn die maken dat één van beiden zich tegen de herkenning verzet.

In het boek TWEELINGZIEL van Kristien de Winter wordt de tweelingzielliefde prachtig weergegeven: “Niets in jou blijft onaangetast door de aanwezigheid van degene die jou het meest vervoert, maar je ook de stuipen op het lijf kan jagen. De tweelingziel richt zich immers naar jou in je totaliteit, dus hij of zij beroert ook de zaken die je verbergt in je schaduwzijde. Dat zijn zaken die je nog niet hebt geïntegreerd in je persoonlijkheid, je kleinere of grotere gebreken.

De dynamiek maakt de tweelingzielrelatie soms moeilijk en confronterend, maar anderzijds ook uiterst waardevol. Het is juist in de overbrugging van de complementaire karaktertrekken dat de liefde vorm krijgt. Je leert jezelf kennen door de andere, je kunt niet ontsnappen aan jezelf en daardoor wordt de kern van liefde in jezelf meer en meer ontbloot. Je staat naakt voor elkaar met het Universum als toeschouwer. En dit op alle niveaus, ook het seksuele, waarin de lichaamssappen zich met elkaar vermengen en de unieke liefdesgeur van het koppel creëren.

Er is immers eerst de natuurlijke, bijna instinctieve aantrekking en vervolgens het bewuste pad van de overbrugging, om tenslotte in alle eenvoud samen te kunnen zijn, 1 zijn in de puurste vorm.

Het leven zal misschien niet gemakkelijk zijn, er zullen veel onzekerheden aan de oppervlakte komen. In feite zal er maar 1 zekerheid zijn: de kracht van jullie liefde, de kracht van eenheid”.

Bron: TWEELINGZIEL | Een spiritueel liefdesverhaal. Auteur: Kristien de Winter
ISBN 978 90 223 2647 3

Symbolieken

Je kunt in het proces ook te maken krijgen met symbolieken (synchroniciteit), in allerlei soorten en vormen. De term synchroniciteit (letterlijk: gelijktijdigheid) is in 1930 bedacht door de Zwitserse psychiater en psycholoog Carl Gustav Jung.
Van synchroniciteit is sprake wanneer twee of meer gebeurtenissen min of meer tegelijkertijd optreden in een voor de betrokkene zinvol verband, dat niet noodzakelijk als redengevend wordt ervaren. Eenvoudig gezegd: je ervaart het als “meer dan gewoon toeval”; omdat de twee gebeurtenissen voor jou met elkaar te maken schijnen te hebben.

Symbolieken worden in een tweelingzielverbinding op allerlei manieren ingezet, om bijvoorbeeld aan te geven dat er weer een nieuwe periode van (persoonlijke) ontwikkeling nodig is. Ofwel dat je op het proces mag vertrouwen, ofwel om op aardse wijze te ervaren dat jij en je ‘andere helft’ wel degelijk door een onzichtbare draad met elkaar verbonden zijn, voor altijd en eeuwig. Die draad kan dus door niemand worden doorgesneden, niet door jou, niet door je ‘andere helft’, niet door de buitenwacht en ook niet door de Kosmische rechtbank. Hoe meer je je er tegen verzet, hoe dieper je de verbinding zult ervaren.

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik spreken van talloze symbolieken (of synchroniciteiten). Mijn zielsliefde werkt als hulpverlener en zo zie ik bijna dagelijks vrachtwagens met loeiende sirenes, vrachtwagens met zijn achternaam op de zij- en achterkant, hulpverleners die het zelfde beroep uitoefenen als hij. Tevens zie ik continu Universele getallen als 11 en 22 maar ook in een drie-eenheid; 111 of 222. Tevens heeft mijn twin een half jaar geleden een nieuwe ketel opgehangen en sindsdien valt de ketel regelmatig op storing, juist op die momenten dat we te lang ‘uit elkaar zijn’. Dus dan moet er weer opnieuw (fysiek) contact gelegd worden – ten bate van onze groei.
Uit een onverwachte hoek doemde enige tijd geleden ook ineens een kopie van zijn motor op, niet zo bijzonder zou je kunnen denken. Toch nam ik er een foto van. Eenmaal thuis vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats; zijn initialen op het nummerbord en last but not least; het woord TWIN op de flank. Dan moet je je dus voorstellen dat mijn ‘andere helft’ al jaren met dit ‘prachtige gegeven’ op zijn motor rondrijd – en dat het mij niet eerder is opgevallen.
Ik hoor als zielsiefde coach veel prachtsymbolieken van ‘andere helften’, maar als ik dat hier allemaal op zou schrijven haal ik de deadline niet. Maar geloof mij, de dynamiek van de tweelingzielliefde is MAGISCH!

Hoe ik erachter kwam dat ik mijn tweelingziel had ontmoet?

Op een avond toen ik thuis zat, keek ik naar de film ‘Woeste Hoogten’ (Wuthering Heights), een klassiek liefdesverhaal. Ik bleef er gek genoeg naar kijken. Toen de hoofdrolspeelster Cathy de pure zielsliefde-uitspraak deed: “waar onze zielen ook van gemaakt mogen zijn, zijn ziel en de mijne zijn dezelfde. Hij is meer mezelf dan ik ben!…Ik ben Heathcliff”, voelde ik dat de diep begraven waarheid mij raakte. Ik heb er verder niets mee gedaan. Een aantal dagen later liep ik een boekhandel binnen. Omdat ik veel esoterische boeken lees stond ik te kijken naar diverse titels. Het boek ‘Tweelingzielen, vind je ware partner’ van Patricia Joudry en Maurie Pressman viel uit het schap. Op de eerste bladzijde werd de verwijzing naar de film ‘Woeste Hoogten’ gemaakt.

Vergeet niet dat ook ik het hele onderwerp onrealistisch en uitermate overdreven vond, in eerste instantie. Maar ik heb verhalen geredigeerd voor het Zielsliefde boek en dat had een grote impact op mij. De zielsliefde-verhalen die ik moest redigeren van mensen die hun tweelingziel waren tegengekomen riepen de volgende vragen bij mij op; ‘Waren dit ontmoetingen die vastlagen en was mijn ‘mooie man’ dan misschien ook mijn tweelingziel?’
Ik ging op onderzoek uit want het was allemaal toch wel heel theoretisch voor me. Aan de andere kant was het voor mij ook heel belangrijk, want ik voelde hetzelfde. Daar wilde ik een verklaring voor!

Meer dan vaak werd er in mijn eigen omgeving gesuggereerd dat ik mijn tweelingziel toch maar moest loslaten, want ‘ik kon toch niet eeuwig wachten’ of ‘je verdient beter’. Ik ontving ook veel goedbedoelde adviezen als: ’kind, je vergooit je leven’ of ‘geloof je nu echt in je eigen fantasieën?’.  Aardig bedoeld allemaal maar loslaten kan eenvoudig weg niet. Onmogelijk!
Het gaat niet om loslaten. Als je dat kon, dan zou je het allang hebben gedaan. Het is niet: laat het los. Maar liever: laat het zijn”. De tweelingziel-energie laat zich niet sturen, de energie komt namelijk meteen weer terug, blijft plakken, dringt zich hardnekkig op en weigert pertinent te vertrekken.

Op de momenten waarop ik in totaal wantrouwen schoot reisde ik tijdens mijn meditaties af naar de Kosmische Rechtbank. Om een ‘scheiding’ aan te vragen, maar het is me nooit gelukt. Tevens ben ik tot op heden nooit een ander tegen het lijf gelopen die mij zo diep heeft kunnen raken. Ik kan je verzekeren; dat is ook niet de bedoeling. Sterker nog: je kunt geen intieme binding met een ander aangaan en bent zelfs bereid om alleen te blijven wanneer je ‘andere helft’ niet in je leven durft te komen. Je bent als tweelingzielpaar namelijk door een onzichtbaar Universeel draad verbonden en dat zit zo krachtig in elkaar verstrengeld dat jij je onmogelijk los kunt maken, zelfs als je dat zou willen. We hebben allemaal een vrije keuze, tot een bepaald punt. De ontmoeting met je tweelingziel is namelijk een levensthema, en levensthema’s  kun je eenvoudigweg niet omzeilen. Tweelingzielliefde is niet iets wat je met je normale intelligentie kunt bevatten, het reikt ver boven alle vormen van de ‘normale’ liefde uit!

Je gaat door diverse stadia, eerst heb je de ontmoeting (de reünie) ofwel de Honeymoon fase, daarna krijg je het aantrekken en afstoten, dan de overbruggingsperiode. Deze overbruggingsperiode is bedoeld om elkaars polariteiten te verenigen, om uiteindelijk samen te vloeien. Maar niet ieder tweelingzielkoppel komt bij elkaar – dit feit ligt vast in je blauwdruk.

Herinner je dit: vergeet nooit de energieke en energetische uitwisseling van dat eerste moment, de eerste keer dat je in elkaars ogen keek! Hét moment waarop jij je thuis voelde komen. Zoiets kun je niet weg rationaliseren. Blijf te allen tijde in je eigen energie staan. Het vergt al genoeg van je om je überhaupt staande te houden. Er wordt namelijk veel van je gevraagd. Je mag een nieuw beeld van de liefde neerzetten en bovendien wordt er van je verlangd om de liefde opnieuw te duiden.

Door het hele universum heen zullen tweelingzielen naar elkaar toegetrokken worden door de draad van herinnering die hen met elkaar verbindt. Zij herkennen elkaar met absolute zekerheid en kunnen nooit bij elkaar weggaan. Het is een zoektocht door vele levens heen en in de loop van die levens hebben zij elkaar zeker eerder ontmoet. Maar telkens was de verbinding niet volledig.

Misschien kan het tweelingzielconcept pas nu, in het Aquariustijdperk, aan bekendheid winnen en zijn we nu pas rijp voor de uiteindelijke voltooiing

Wil je meer informatie over zielsliefde of over mij? Kijk dan eens op mijn website: www.carmacoaching.nl

Namasté, Caroline

“People think a true twinsoulmate is your perfect fit, and that´s what everyone wants. But a true twinsoulmate is a mirror, the person who shows you everything that is holding you back, the person who brings you to your own attention so you can change your life. A true twinsoulmate is probably the most important person you´ll ever meet, because they tear down your walls and smack you awake. A twinsoulmate´s purpose is to shake you up, tear apart your ego a little bit, show you your obstacles and addictions, break your heart open so new light can get in, make you so out of control that you have to transform your life” – Elizabeth Gilbert 

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine thema kwetsbaarheid en is geschreven door Caroline

Meer lezen? Klik op onderstaand magazine

Hooggevoeligheid en kwetsbaarheid

Maakt het tonen van je kwetsbaarheid je krachtig of een schietschijf? Wat het antwoord op deze vraag is, hangt af van of je in balans bent of niet. Welke vorm van kwetsbaarheid herken jij nu in je leven?

De kwetsbaarheid van hooggevoeligheid

Wanneer je hooggevoelig bent, is het extra van belang te zorgen dat jij goed bij jezelf kunt blijven om niet ten prooi te vallen aan je kwetsbaarheid. Als je hooggevoelig bent, sta je open voor allerlei signalen waar de meeste mensen zich niet eens bewust van zijn. Waar de gemiddelde mens warm, neutraal en koud ervaart, voel jij het subtiele verschil van één graad.

Een voorbeeld: je bevindt je in een conflictsituatie. Omdat je hooggevoelig bent, zie je tijdens die situatie al in waar jouw stukje van het conflict zit én hoe heftig het voor je aanvoelt. Ook maakt het uit met wie je een conflict hebt. Heb je een conflict met iemand die jou wel begrijpt maar ook zijn of haar eigen standpunt heeft, dan zul je hier makkelijker mee om kunnen gaan dan wanneer je een conflict hebt met iemand bij wie je je onbegrepen voelt. Dat komt doordat de ander het stukje van zichzelf niet altijd inziet en jij jouw eigen aandeel wel. Een ander aandachtspunt is dat je je zó vereenzelvigt met de ander vanuit de empathie die je met je geboorte meegegeven is, dat je in de energie van de ander bent gekropen. Dit gaat vaak heel onbewust en kan zich uiten in de gedachte dat het aan jou ligt, dat jij overdreven of gevoelig reageert of dat je de ander lastig valt met jouw kant van het verhaal bijvoorbeeld. Je raakt dan van jezelf af en zweeft eigenlijk wat tussen jou en de ander in.

Nu lijkt het misschien net of er alleen lastige situaties zijn waarin je kwetsbaar bent, maar er zijn ook leuke situaties te bedenken. Denk je maar eens in hoe je als hooggevoelig mens met een ervaring als verliefdheid omgaat. Deze ervaring is voor elk mens al een intense belevenis. Immers, we slapen en eten er niet meer van! Maar als je nu hooggevoelig bent en dit dus uitvergroot ervaart, kan dit behoorlijk veel impact in je leven hebben. De roze bril is nog intenser roze en door het meer openstaan met al die verliefde vibes, is de neiging om één te worden met de ander en dus van jezelf af te raken, groot.

Hoe ga je ermee om?

Hoe zorg je ervoor dat je als hooggevoelige dicht bij jezelf blijft, om te voorkomen dat je ten prooi valt aan je kwetsbaarheid?  Daar zijn verschillende technieken voor, zoals visualisaties. Wanneer je de behoefte voelt deze te gaan toepassen, vind je op het internet talloze voorbeelden. Kies de visualisatie die bij je past. Veelal helpt het wortels onder je voeten te visualiseren die diep de grond in gaan. Ook is het belangrijk om jezelf regelmatig energetisch te reinigen. Hiermee ruim je je eigen energetische ‘rommel’, zoals ergernissen, vermoeidheid en emoties op. En niet alleen die van jezelf, maar ook die van anderen, die vaak zonder dat je er erg in hebt naar binnen geslipt zijn. Een vriendin legde me ooit uit dat je als hooggevoelig mens een soort verlicht bushokje bent in de nacht. Mensen komen graag op dat licht af en brengen daarbij hun eigen issues met zich mee!

Een visualisatie die hierbij kan ondersteunen:

Stel je een grote ronde lamp met wit licht ongeveer een meter boven je hoofd voor. Visualiseer nu dat je het licht uit de lamp in je aura trekt, rondom, boven en onder je, Ongeveer een meter, meer mag ook. Wanneer je hele aura gevuld is met dit licht, trek je het vanuit de lamp via je hoofd je lichaam in en vul je je lichaam ermee. Vergeet ook niet alle hoekjes en gaatjes te vullen. Zie je donkere energie zitten, focus hier dan even op en breng hier extra licht, tot de donkere energie verdwenen is. Wanneer je je weer opgeladen en fris voelt, ben je klaar.

Neem als dat nodig is rustig de tijd om de situatie waar je mee rondloopt even voor jezelf helder te krijgen. Neem wat afstand van de persoon die er eventueel bij betrokken is en voel voor jezelf wat het met jou doet en wat jij nodig hebt.

Visualisatietechnieken zijn tools, een soort ‘eerste hulp bij energie-onbalans’. Maar, het belangrijkste om goed in evenwicht te zijn en te blijven, is zelfkennis. We kunnen ervaren dat we door anderen geraakt worden omdat ze iets in ons laten zien wat van onszelf. Het kan daarbij om positieve en minder positieve eigenschappen gaan. Vervelende eigenschappen zien we liever niet van onszelf, dus verhullen we die zo goed mogelijk. Vroeg of laat echter zal iemand die eigenschappen terugspiegelen; het is aan jou of je dat dan als een spiegel oppakt. En alsof het Leven het begrepen hebt, bezit je als hooggevoelig mens de gave om altijd bezig te zijn met je zelfontwikkeling! Zelfreflectie is dan ook een automatisme bij veel hooggevoelige mensen. Zo automatisch dat het vaak verbazing oproept dat niet iedereen de hele dag nadenkt over zijn of haar keuzes of bepaalde situaties. Je zelfreflectie en wens tot ontwikkeling helpt je om je zwakke plekken en valkuilen in te zien, want zij zullen je het beste ondersteunen in het zijn van een krachtig mens.

Kwetsbaarheid als kracht

Zoals kwetsbaarheid zijn valkuil kent, kent het ook zijn kracht.

Wanneer je kunt zien en kunt delen wat jou van binnen raakt, ben je een heel krachtig mens. Belangrijk hierbij is dat je zelf in evenwicht bent en dat  wat je doet, losstaat van wat anderen hiervan zullen vinden. Zolang je namelijk nog bezig bent met de vraag of de ander iets van jou goed- of afkeurt, is datgene wat je deelt afhankelijk van een ander. Dat maakt je kwetsbaar op een zwakke manier.

We hadden het al eerder over conflictsituaties en je kwetsbaarheid als hooggevoelig mens. Dit kun je ook als kracht inzetten. Wanneer je jezelf kwetsbaar opstelt door helder aan te geven wat een situatie met jou doet, geef je ook de ander de ruimte zich kwetsbaar op te stellen. Vraag jezelf af: wat doet de situatie met me? Welke emotie(s) roept dit bij me op? Hoe zou ik het anders willen? Wat kan ik daarbij zelf aanbieden en wat zou ik willen van de ander? Wat levert die verandering voor mij op? Dat laatste is heel belangrijk, want het zal een motivator voor de ander zijn om mee te werken aan een oplossing voor jullie beiden!

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine thema kwetsbaarheid en is geschreven door Maaike Kruijsen
Meer Choicez Magazine? Klik op onderstaand magazine om te lezen.

Kwetsbaarheid. Misschien is de gedachte onkwetsbaar te zijn een illusie en precies hetgeen wat ons vooral kwetsbaar maakt. De verwachting dat we niet te kwetsen zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal te kwetsen, allemaal kwetsbaar. Hoe groot en hoe sterk we ook zijn. We hebben allen onze zwakke plek. Onze wonden die we verstoppen. Onze gezichten die we denken te verbergen.  Soms willen we gekwetst worden, om te voelen dat we leven. Verslaafd aan de spanning die drama met zich meebrengt.

Het is pas echt als je ervoor moet vechten en bloeden. Dat wat makkelijk komt zal makkelijk gaan. Is dat ook zo?

Ik denk dat we het meest kwetsbaar zijn wanneer we bij onszelf vandaan gaan. Ons laten verleiden de luchtkastelen binnen te gaan en ons onder te dompelen in de leugen. We zijn het meest kwetsbaar wanneer we onze eigen grenzen passeren en die passeren meestal wanneer we niet meer vanuit onszelf maar vanuit de ander denken.  Bij jezelf vandaan dus.

Wanneer je met de ander bezig bent, ben je niet meer aanwezig. Zie je jezelf niet meer goed. En wanneer je jezelf niet ziet, gaat een ander er met jou vandoor. Kwetsbaarheid is bereid zijn.

Bereid zijn om je hart te openen en alle onzekerheden te omarmen. Want in kwetsbaarheid ligt kracht. In kwetsbaarheid vind je het vuur van het leven.

Het zijn die momenten dat wij open zijn, verwachtingsloos zijn, in het moment zijn dat we voelen dat we leven. We willen dat gevoel niet verliezen, dus willen we controle. Over de ander, over de situatie. Zodat we de kans om gekwetst te raken zo klein mogelijk maken. Denken we.  Zo vervallen we in strategieën die we ooit geleerd hebben en die ooit heus wel eens effectief waren. Alleen nu niet meer. En juist dat maakt ons kwetsbaar. We gaan uit verbinding en in strategie. Bij onszelf vandaan. Niet meer in verbinding vanuit het hart. Niet meer open.

Strategieën maken je kwetsbaar. Oude patronen die nu niet meer bij je passen, maar waar je hardnekkig aan vast houdt kosten enorm veel energie. Doordat het niet meer bij je past creëer je steeds situaties van spanning. Heel vermoeiend.

Dat wat je doet en diegene wie je bent zitten niet meer op 1 lijn. Je gedrag en jij gaan verschillende kanten op.

Het gaat mis in de uitvoering. Je voelt dat je A wilt doen, maar je doet B. Omdat je dat gewend bent.  Dat zorgt voor stuurloosheid en onrust en juist DAT maakt je kwetsbaar. Het eeuwig twijfelen ondermijnt je zelfvertrouwen en maakt je zwakker en kleiner dan je in werkelijkheid bent. Maar dat zie je niet. In plaats daarvan hang je er nog steviger in. Loslaten komt niet in je op. Je moet en je zal. Door roeien en ruiten. Als iets niet werkt heb jij daar ook je aandeel in, pak het op en pak het aan.

Wanneer wij met veel onrust en emotie op iets reageren waarbij we feitelijk niet zo heftig zouden hoeven reageren, dan zitten we op een golf vanuit een ouder vat. We projecteren iets. Deze nieuwe situatie triggert oude angsten en overlevingsstrategieën omdat je er iets in herkent. Zie het als een cadeau om er dit keer los van te komen. Een strategie is meestal een logisch (kind) antwoord op een onlogische situatie met als enig doel om te overleven. Wees je bewust waar vanuit je projecteert en dat het nu niet meer hoeft.

De angst dat de ander je niet voor vol aan ziet, dat jij het niet waard bent. Niet goed genoeg bent…. komt omdat jij jou niet ziet En daar ligt en belangrijke link met kwetsbaarheid. Zichtbaar zijn maakt kwetsbaar. Wat als de ander het ook ziet…dat jij het niet waard bent……Dus verstoppen we onszelf en geloven we in de illusie van onkwetsbaarheid en controle.

We verdoven onszelf en sluiten ons af. Daarmee zetten we andere kwaliteiten ook in de vriezer; ik noem er en paar …creativiteit, passie, verbinding. In verbinding ligt kwetsbaarheid, we worden zichtbaar.  Het maakt niet uit of je je met een project, relatie of iets ander verbindt, in verbinding ligt kwetsbaarheid.

Kwetsbaarheid en kracht komen uit dezelfde bron. Je raakt gekwetst in het leven. .thats life. Hoe eerder je dat omarmt, hoe eerder jij jezelf bevrijdt. Heb lief, neem risico’s, ga op avontuur -wat jouw avontuur ook is- Verbind je met dat wat je in je vel doet schudden en doet lachen. Ga het aan. Helemaal. Leef! Sterven kan altijd nog.

Lach, huil, bid, schreeuw, praat, wees stil, zing, vertel, deel, geniet, keer naar binnen, keer naar buiten, dans, schilder, wees lui, wees actief, ga het helemaal aan…Leef! ……De wereld is mooier met jou.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine thema kwetsbaarheid en is geschreven door Chantal van den Berg.
Meer Choicez? Klik op onderstaand Choicez Magazine om verder te lezen

In de kwetsbaarheid van het leven bevindt zich een enorme kracht
Langzaam maar gedecideerd liep Pepe de oude, krakende zoldertrap op in zijn ouderlijk huis. Eenmaal boven zocht hij in het weinige licht naar de kist waarvan hij wist dat het er moest staan. Daar tussen de vele spullen die zijn ouders in de loop der jaren hadden verzameld. Zijn intuïtie wees hem de weg en een paar tellen later knielde hij voor de kist die met een stoflaag was bedekt. Met het hart in de keel, liet Pepe zijn handen over de verroeste grendel glijden. Hij slikte, sloeg enkele seconden zijn handen ineen en ontgrendelde de kist.

Toen hij de zware deksel omhoog tilde, was het alsof kwam hij oog in oog met zijn verleden en met de lang vergane dagen van zijn pas overleden ouders. Eergisteren nog, toen zijn vader een week na het overlijden van zijn moeder zijn laatste woorden sprak, wist Pepe dat de tijd was aangebroken om de geesten van vroeger te confronteren. Zo kwam het dat hij nu, met gemengde gevoelens voor de kist knielde en zich afvroeg wat hem in godsnaam bezielde. Eigenlijk wist hij het antwoord al en daarbij stortte hij in een wirwar van beelden die zich ineens aan zijn innerlijke oog presenteerden.

In een splitseconde waande hij zich terug in zijn beginjaren bij de politie van Los Angeles, voor hij bij de recherche kwam te werken. Toen patrouilleerde hij met zijn collega’s de straten van de hoerenbuurt. Ineens zag Pepe levendig voor zich de taferelen die zich daar afspeelden en die hij tot een goede afloop moest begeleiden. Tenminste, in zoverre dat mogelijk was. Geregeld werden de meisjes, de meesten hadden de twintig nog niet bereikt, beroofd, mishandeld en uitgebuit.

Nu Pepe eraan terugdacht, voelde hij weer de woede van al die jaren geleden, in alle hevigheid opborrelen. Witheet werd hij om hoe de klanten, als je de mannen zo kon noemen, de dames van lichte zeden behandelden. Alsof het hun goed recht was om hun lusten op hen bot te vieren. Toen had Pepe de mannen erom veroordeeld, nu had hij met hen te doen. Want, hij wist dat zowel de vrouwen die noodgedwongen hun lichaam verkochten als de mannen die hun ego voorrang gaven boven de gevoelens en het welzijn van de vrouwen, deel uitmaakten van de meest zieke kronkel in onze collectieve gedachtegang.

Zij hielden allen de leugen in stand. De grote leugen dat het noodzakelijk was voor deze vrouwen om zich op te offeren als prostitué om de verkrachting van andere vrouwen te voorkomen. En ook de leugen dat zij dit beroep uit vrije wil kozen. Pepe wist beter. Uiteraard waren er enkele vrouwen die voor dit leven hadden gekozen, maar die bevonden zich meestal niet achter de roodverlichte ramen in de hoerenbuurten in Pepes werkgebied.

Nee, 99,9 % van de vrouwen die veroordeeld waren tot dit harde, kille leven en daarna tot het zwervend bestaan nadat zij door hun pooiers afgedankt werden, waren het product van gebroken gezinnen en armoede. Bij dit besef zeurde het verdriet in Pepes maag. De prostitutie was nergens goed voor. Pepe begreep dan ook niet hoe anderen het goed konden praten dat al die ouders hun harten gebroken werden en hun dromen verbrijzeld werden om de ellende van hun dochters.

“Wat zijn wij toch hard en meedogenloos,” fluisterde Pepe troosteloos, “dat wij kwetsbare kinderen dit aan kunnen doen,” en hij slikte de brok in zijn keel weg. Ja, de vrouwen met de rode lampjes, die hadden pas kracht, zei hij in zichzelf. Toen herhaalde hij hardop wat hij na 35 jaar trouwe politiedienst had geleerd: “In de kwetsbaarheid van het leven bevindt zich een enorme kracht.”

Hij slikte opnieuw, raspte zijn keel en richtte zich weer op de kist. Daar viel zijn blik op een stapel brieven die zijn vader aan zijn moeder had geschreven in hun jonge jaren. Dit waren de brieven waarover zijn vader had gesproken op zijn sterfbed. Als hij deze las, zou alles hem duidelijk worden, had zijn vader hem gezegd. Waarom Pepes ouders met zo’n tederheid Pepe en zijn broers en zusters hadden opgevoed en waarom Pepe zich in al zijn tijd bij de politie zich met zoveel mededogen had bekommerd om de minderbedeelden in de samenleving.

Pepes ogen prikten terwijl zijn hart in zijn keel bonkte. Met trillende vingers trok Pepe de strik om het bundeltje aan gevoelens en hartstocht los. Hij vouwde de bovenste brief open en terwijl zijn tranen op het vergeelde blaadje drupten en de inkt iets deden vlekken, begon hij hardop de eerste woorden te lezen. “Mijn lieve Roxanne, je hoeft vanavond de rode lamp niet aan te zetten.”

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine thema kwetsbaarheid en is geschreven door Wim Beunderman

Meer lezen? Klik op onderstaand magazine,

Dat wat wij vrezen bieden we doorgaans veel aandacht en energie. Onze gedachten worden er naar toe getrokken en elke actie, elk woord, elke blik interpreteren we in de hoek van dat wat we vrezen. We stellen geen vragen. We vullen in en percipiëren volgens onze angsten.
“Ik val zeker door de mand, zo ervaren ben ik niet”
“Hij wil mij alleen voor de sex”
“Ik kan er niks van, nog even en de projectleider ziet dat ook”
“Ik vind nooit een baan. Wie zit er op mij te wachten?
Anderen zijn toch beter”….etc…

En nog erger dan de angst is de schaamte wanneer men je imperfectie ontdekt.

Juist omdat we onze angsten zoveel aandacht bieden met onze gedachten, creëren we situaties waarin precies dat gebeurt wat we vrezen. Onbewust nemen we een bepaalde houding aan en trekken we die mensen aan die onze overtuigingen bevestigen. Dat is namelijk het hinderlijke aan
overtuigingen. Ze willen graag bevestigd worden.

Let daarom op wat je denkt over jezelf en wees je bewust dat we zelden accepteren dat een ander zo tegen ons praat zoals wij over onszelf kunnen denken.  Tussen vrees en waarheid ligt een web van creaties en zichzelf waarmakende voorspellingen.

Dat wat je denkt en voelt is de voorbode van het toneel waar je straks op komt te staan. Een voorbode van het verhaal waarin je straks speelt. Je keuzes uit het verleden hebben naar je nu geleid. Waar wil je naar toe?
Wat heb je nodig om jou en alles wie je bent te omarmen? Jou te accepteren met alles erop en eraan. Wat heb je nodig om kwetsbaar te durven zijn, bereid om het leven aan te gaan in de wetenschap dat het een niet zonder het ander kan bestaan. Kwetsbaarheid en kracht komen uit dezelfde bron. Het negeren van de een heeft
effect op de ander.

Omarm dat wat je vreest en bied aandacht aan dat wat je wenst. Stel doelen. Geef je brein iets te doen. Leer jezelf kennen en besef dat je krachtiger bent dan je denkt. De wereld is mooier met jou.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine thema kwetsbaarheid en is geschreven door Chantal van den Berg.
Meer Choicez? Klik op onderstaand Choicez Magazine om verder te lezen