Deze column is ook verschenen op de website van vrouw&passie

Ik ben een hopeloos romantische ziel. Altijd al geweest. Ik hou van de liefde, van verhalen, van fantaseren, van romantiek en van sprookjes. En met de lente wordt het vuur van mijn liefde voor de liefde steeds heter. Verhalen gaan door mijn lichaam, projecties vliegen door de lucht en de heer van mijn affectie wordt in mijn fantasie naar mythische hoogtes getild.

Ik zou willen…

Ik zou hem willen beminnen, verslinden en verscheuren… Hera en Aphrodite vechten om mijn aandacht en eisen het roer op. Ik wil met hem de dans aangaan en ik wil dat hij dat ook wil. Zodra het vuur van mijn liefde voor de liefde heter wordt, stromen ook de verhalen – gevoed door sprookjes en onrealistische verlangens – door mijn aderen. Verhalen van offers en volharding.

Verlangens, romantiek en de reis er naar toe. Het bevaren van woeste zeeën en het bevechten van enorme draken. Het vurig willen van alleen elkaar en alle anderen weigeren…niemand voldoet. De ander te pas en te onpas voelen zonder elkaar fysiek te raken. Verbonden zijn, zonder samen te zijn geweest. Bestemd zijn. Dromen. Een verhaal gesponnen aan het wiel van de Schikgodinnen.

Andere realiteit

Toch kan ik niet al te lang in mijn sprookjesland van oude verhalen en romantiek rond blijven dwalen. Al vind ik het leuk om er te zijn, de realiteit is heel anders. Tegenwoordig bevaren de vrouwen de woeste zeeën. Timmeren zij links en rechts een paar draken neer en slepen zij, na het plunderen van steden, de buit binnen. Hij zit op een rots en kijkt hoe zijn teennagels groeien.

Hij hoeft geen enkele moeite meer te doen. Hij hoeft zijn ziel, zijn kracht, zijn leiderschap, volharding, visie en krachtige energie niet langer te tonen. Hij hoeft haar niet te laten zien dat hij een waardig man is. Hij wacht rustig af tot er weer eens een vrouw gewillig van haar schip afspringt en op zijn rots landt. Niks meeslepende passie, vurige liefde, bedwelmende romantiek, mythische daden en zinderende reis er naar toe. Geheel conform deze tijd is ze ook tot de romantiek doorgedrongen…de fastfood mentaliteit.

Is de romantiek dan echt gestorven? Of is ze er nooit geweest? Is het zoals de hoofdrolspeler uit Mad Men zegt: ‘Je hebt het nooit gevonden, omdat het niet bestaat. Wij hebben het in je hoofd gepland.’ Is romantiek dan echt niet meer dan reclame, marketing en Hollywood?

Ik blijf geloven!

Het antwoord beangstigt mij. Ik, die romantiek zo liefheeft. Ik wil er niet aan. Ik geloof ze graag. De zoete woorden van de leugen, het spiegelbeeld van mijn verlangen. Zij brengen een glimlach op mijn gezicht en vlinders in mijn buik. Ik hou van de dans van de liefde en de bedwelmende geur van de romantiek. En daarbij weiger ik om van mijn schip af te springen. Sommige sprookjes kunnen verhalen worden en sommige mannen kunnen schepen bouwen.

Deze column is ook verschenen op de website van vrouw&passie