Soms gebeurd er iets in je leven dat zo groot voelt dat woorden ontbreken.
Zo groot, dat je je afvraagt hoe het kan dat de wereld gewoon doordraait en alles doorgaat alsof er niets is gebeurd.

Eigenlijk wil je het van de daken schreeuwen. Wil je tegen iedereen roepen dat ze moeten stoppen, dat zij niet zomaar door kunnen rennen. Er is iets gebeurd dat jouw wereld heeft doen schudden en alles op zijn kop heeft gezet. Jij kreeg zo iets groots te dragen dat het jouw zijn nog steeds aan het veranderen is.

Zelfs de normaalste dingen in het leven hebben een andere betekenis gekregen. Je wereldbeeld wordt herzien en hangt nog tussen het oude en nieuwe in. Je ervaart de wereld vanuit een dubbel bewustzijn. Enerzijds volop aan het leven, lachen en doen, al raakt het je organen net niet. Anderzijds bekijk je het van een afstandje en gaat het langs je heen. Je oude en nieuwe ik lijken tegelijkertijd aanwezig.  Je voelt ‘ik ben veranderd‘ maar je weet nog niet precies hoe.  Het is heel subtiel en komt langzaam van binnenuit omhoog.

Nieuwe ronden nieuwe kansen, al voelt het niet zo. De leegte en het gemis overheersen en de tijd slijt dat helemaal niet. De wijze waarop je het draagt zal wel veranderen. Sommige gebeurtenissen zijn te groot om niet nog heel lang na te stralen.  Sommige gebeurtenissen drukken een stempel op je leven.

Dit is groot. Zo groot, dat de puzzel opnieuw gelegd mag worden. De oude puzzel is uiteengespat door ongeloof, intense verontwaardiging en groot ontzag voor kracht waarmee het leven soms kan toeslaan. Er is nu iets wat er voor dat ene moment niet was. Er is iets gestorven en er is iets ontwaakt. Het zeldzame moment dat de uiteinden van een pool elkaar in hetzelfde ogenblik ontmoeten en opheffen. Transformatie.  Dit is een punt waarop je later terug kijkt en het herkent als een keerpunt.

Accepteer dat je voelt wat je voelt en zolang jij ‘er nog niet helemaal bent’, neem dan geen grote beslissingen.

Wanneer er een krater in je hart geslagen is,  is  (zelf)liefde je medicijn.