Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine April 2012 en geschreven door Chantal van den Berg

Chantal gaat in gesprek met Petra. Een gesprek over loslaten, je bliss volgen veranderingen en vergankelijkheid.

Petra Hubbeling; een bijzondere vrouw die op het punt staat alles los te laten. Petra was 8 jaar directeur bij Elsevier, reed ooit een Porsche en had weelderig lang blond haar. Nu is ze kaal en gaat ze straks zwerven. Haar verhaal doet mij denken aan het verhaal van Boeddha waarin hij losliet wie hij was om te zijn wie hij is. Petra volgt het pad van een Zen Monnik. Het zijn geen makkelijke stappen maar bewuste keuzes om tot meer zelfkennis te komen. En dat wat geconditioneerd is te herzien en eventueel los te laten.

“Ik wil weten of ik gelukkig ben. Als ik alles los laat….ben ik dan gelukkig?”

“In 1999 kochten mijn toenmalige partner en ik een huis en na paar maanden verbouwing jaar trokken we erin. Ik was toen ook nog net sinds een jaar directeur bij Elsevier. Hoewel de druk hoog was, verbouwingen vreten energie, dacht ik wel het goed voor elkaar te hebben. Toen we er net twee weken woonden en mijn ‘picture perfect’ was kondigde mijn ex aan te willen scheiden. Er was een ander en hij had het idee met haar gelukkiger te worden. Die klap kwam hard aan en tegelijkertijd kwam ook de angst ‘hoe moet ik dit doen? Hoe ga ik dit huis betalen?’ Dat wat ik had bedacht over de toekomst was er niet meer. Het mislukken van mijn huwelijk en de scheiding was het begin van het grote loslaten.

De eerste kerst en oud & nieuw die er na mijn scheiding aankwamen ontliep ik door 14 dagen in retraite te gaan, waarvan 10 dagen in stilte. Ik had er helemaal geen ervaring mee, sterker nog ik vond spiritualiteit maar gezweefteef. Ik had er helemaal niks mee!

Die retraite was boeddhistisch en dat is mij zo goed bevallen dat ik besloot om mij er in het algemeen wat meer in te verdiepen. Zoals ik gewend was stortte ik mij er vol in, ik wilde alles weten; NLP, Sjamanisme, Tantra noem het op of ik ben er wel een periode mee bezig geweest. Maar steeds kwam het boeddhisme terug op mijn pad en uiteindelijk heb ik daar na 4 jaar de focus op gelegd.

Ondertussen ging het leven gewoon door en rende ik nog keihard mee in de ratrace. Het gaf mij een goed gevoel dat ik voor mijzelf en het huis kon zorgen. Het gaf mij kracht en hoewel mijn huis een symbool van vrijheid was geworden was het tegelijkertijd een molensteen. Want de angst om het niet meer te kunnen betalen heeft mij lang op een plek in mijn loopbaan gehouden waar ik op z’n zachts gezegd niet meer gelukkig was. Ik heb 2 jaar ongelukkig zitten zijn bij Elsevier. Op een gegeven moment reed ik naar kantoor en tot 2 keer toe zat ik bijna op een andere auto.Dat was het moment dat bij mij het licht aanging. Ik heb mij afgevraagd waar ik mee bezig was, ik breng niet alleen mijn eigen leven in gevaar, maar ook dat van een ander. Ik heb toen mijn baan opgezegd en ben een bemiddelingsbureau in interim managers begonnen.
Ik maakte een match tussen online marketing personeel en bedrijven maar ook hier ebde de vreugde en passie weg. Ik maakte matches waar ik niet achter stond. Ik stuurde mensen de ratrace in naar bedrijven die totaal geen concern voor mensen hebben maar puur op geld en het tevreden houden van aandeelhouders gericht zijn. Ik zag die jonge mensen steeds vermoeider worden en ik kon daar niet langer achter staan. Er begon weer iets te knagen.Na een telefoon gesprek met een goede vriend dacht ik: ‘ik doe waar ik goed in ben en niet waar mijn passie ligt”. En uit scoren kan je veel energie halen wat je kan verwarren met werkelijk iets doen waar je gelukkig van wordt.

Ik begon andere matches te maken en richt mij nu op business spiritualiteit.Ik match bedrijven die een mens gerichte aanpak hebben. De mensen waarmee ik samenwerk hebben een boeddhistische achtergrond en levenstijl. Ik heb hiervoor gekozen omdat Spiritualiteit zo breed is, hierdoor kan ik zuiver blijven in dat wat ik match. Hier ben ik bekend in. Hierin weet ik wat kwaliteit is.
Zo binnen zo buiten. Mijn ontwikkeling ging verder en mijn verdieping in het boeddhisme bracht mij uiteindelijk bij mijn 2e leraar. Mijn leraar van dit moment, Nico. Hij is een spiegel en in veel opzichten het tegenovergestelde van mij. Ik ben erg praktisch en heb nog steeds niks met gezweef. Ik stel mijzelf vragen en ik onderzoek het. Want waar doen we het eigenlijk allemaal voor. Als alles vergankelijk is inclusief ikzelf en ik kan niks mee nemen, ik verdwijn, ga op in het groter geheel…….

Wat is dan geluk?

In juni 2010 heb ik bij Nico toevlucht genomen tot het boeddhisme. Toevlucht neem je tot de Boeddha, de dharma (de leer) en de sangha (de boeddhistische gemeenschap). Dit toevlucht nemen noemen wij Jukai. Gebruikelijk zit er tussen Jukai krijgen en de monniksordinatie (Shukke Tokudo) minimaal 3 jaar. Sommige mensen hebben er wel 10 of zelfs 30 jaar tussen zitten. Jukai is een openbare ceremonie waarin je tenoverstaan van je leraar en de sangha de beloften openlijk uitspreekt. Je geeft eigenlijk aan dat je de beloften heel graag wilt na leven, het zijn dus geen geboden die je moet naleven.
In augustus 2010 vlak na mijn Jukai ceremonie las ik het boek van Stephen Levine A Year to Live. Levine beschrijft een programma van één jaar waarin je je eigenlijk af vraagt wat je zou doen als je nog maar een jaar te leven hebt. Ik heb met Nico overlegt wat hij van dit programma vond en hij vond dat het een hele mooie aanvulling op mijn beoefening zou zijn. Ik heb hem toen aangegeven dat ik het programma heel graag af zou willen sluiten als monnik (een diepe wens van mij vanaf het moment dat Nico bekend maakte dat hij monniksordinaties zou gaan doen). Ik heb toen van Nico toestemming gekregen om aan mijn monnikskleed te gaan werken. Eigenlijk een beetje snel na mijn Jukai maar ik had er nog wel dik een jaar voor.
Het maken van het monnikskleed is een hele ontwikkeling in je spirituele beoefening. Je twijfelt gedurende dat proces regelmatig over de leer, over het pad, over je leraar. Maar uiteindelijk wist ik dat het voor mij het juiste pad op dit moment is. Zoals ook Nico de juiste leraar voor mij op dit moment is.Het hele proces sluit je af met een ceremonie weer tenoverstaan van je leraar en de sangha. In deze ceremonie hernieuw je je Jukai beloften en voeg je er nog een aantal beloften aan toe. Tijdens de ceremonie word je haar erafgehaald, hoewel dat niet persé noodzakelijk is. In Nederland gebeurt het dan ook niet door iedereen. Ik wilde mij ontdoen van mijn maskers. Ook schoonheid is vergankelijk en ik verstopte mij vaak achter mijn weelderig haar. Het loslaten van mijn haar staat symbool voor het grote loslaten van de westerse idealen. De geconditioneerde schoonheidsidentiteit. Het voelde als een weder geboorte.

De betekenis van de monnikswijding is eigenlijk het thuisloos worden in de geest: het loslaten van concepten. Zien dat er eigenlijk geen vaste bodem is waarop je kan staan. En leren vertrouwen dat het goed komt.

Zen zegt; “Als je iets gevonden hebt, heb je niet goed gezocht”
Doe je best om alles vanuit een niet wetende geest te onderzoeken. Omarm de grote twijfel het feit dat je het eigenlijk niet weet. Vertrouw dat het goed komt voor jou, wat goed ook is en goed is niet perse leuk. Maar bedoeld voor jou.

De dood is binnen het Boeddhisme een belangrijk begrip. Iets waar we veel mee bezig zijn. Vergankelijkheid heeft alles met de dood te maken. In het Boeddhisme gaat het niet zozeer om de fysieke dood maar eigenlijk om de Ego dood, dat noemen we dan ook de grote dood noemen.

Alles waar je ego identiteit aan ontleent mag losgelaten worden. Tijdens dit jaar heb ik heus wel eens mijn twijfels over dit pad gehad en ik weet niet of mijn inzichten de juiste zijn. Het is wat het is op dit moment. Tijdens dit proces waarbij vergankelijkheid en illusie vragen oproepen kwam het in mij op om te gaan zwerven en mijn huis te verkopen. Dit werd in gegeven door een zinnetje uit het boek van Etty Hillesum dat ik had gelezen toen ik net alleen in mijn huis woonde: “Onder de hemel is men thuis. Op iedere plek van deze aarde is men thuis, als men alles in zich draagt”. Ik bedacht mij toen: wat houdt mij tegen? Alle stoplichten staan op groen, ik heb geen partner, geen kinderen, mijn werk kan ik overal doen, ik ben gezond en ik doe het vrijwillig, alleen mijn huis houdt mij nog tegen.
Dat was een moeilijke beslissing mijn huis mijn symbool voor vrijheid los te laten maar eigenlijk is het mijn gevangenis. Mijn keus om te gaan zwerven valt bij niet iedereen goed. Ze begrijpen het niet en dat hoeft ook niet, toch vind ik het moeilijk dat ik door mijzelf te zijn en mijn keuzes te maken anderen kan kwetsen. Mensen worden soms ook een beetje boos ze zeggen dat ik nutteloos wordt voor de maatschappij en beter in de gezondheidszorg kan gaan werken ofzo. Ze vinden het niks, ze hebben het idee dat ik mij aan de maatschappij onttrek en dat ze voor mijn kosten moeten opdraaien. Maar ik blijf gewoon mijn werk doen, en daarnaast ga ik op huizen en huisdieren passen van mensen die langere tijd weg gaan. Ik help die mensen dus gelijk doordat zij oppas hebben. En omdat ik blijf werken blijf ik ook gewoon belasting betalen. En er zijn ook risico’s die ik niet kan nemen en waarvoor ik mij moet verzekeren en daar heb ik geld voor nodig.
Ik weet niet of dit het juiste pad is. Het zou zomaar kunnen zijn dat ik verliefd word en weer samen ga wonen Dat zie ik dan wel weer. Ik weet niet hoe dit uitpakt en dat hoeft ook niet. Uiteindelijk is alles vergankelijk….. Ook ik.

wil je petra volgen? http://petrahubbeling.nl/

http://www.boeddhisness.nl/

Ga je voor langere tijd weg en zoek je iemand die op je huis en / of huisdieren kan passen.Neem dan contact op met Petra.

Dit artikel is afkomstig uit het Choicez Magazine April 2012 thema Bliss en geschreven door Chantal van den Berg
Klik op onderstaand magazine voor meer Choicez