Door: Cindy Couwenberg

In een maatschappij waar het credo is ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’, voel ik me soms niet op mijn plek. Ik droom groot. Groter dan groot. Er is niks wat ik voor mijn gevoel niet kan bereiken. Grootheidswaanzin? Nee, realistisch. Ik ken mijn eigen potenties. Niks arrogants aan. Simpel een feit. Ik weet waar ik heen wil. Ik ken mijn doelen.

Dat ik vertrouwen heb in mezelf, onafhankelijk ben en mijn eigen stroom volg, roept nog al eens gemengde reacties op. Mannen die geïntimideerd raken, vrouwen die jaloers zijn, mannen en vrouwen die neutraal reageren. Mensen met gebrek aan zelfliefde die het predicaat arrogant op mijn hoofd plakken, terwijl ze eigenlijk minderwaardig over zichzelf denken. En mensen die het me gunnen. Die laatste groep ondersteun ik graag waar ik maar kan. En zij mij. We kunnen van elkaar leren.

Het is spijtig om te ervaren dat zelfs in mijn intieme kring  er mensen zijn die een negatieve reactie op mijn succes hebben.  Of mijn dromen niet serieus nemen. In een land waarin klein wordt gedacht ben ik een olifant in een porseleinen kast. Ik moet leren concessies doen, me aanpassen. Niet enthousiast over mijn leven praten. Dat kwetst anderen namelijk. Maar praten over ellende is okay. Daar kunnen ze zich dan fijntjes aan optrekken.  Ik moet klein dromen, binnen de gebaande paden blijven. Rustiger worden, tevreden zijn. Sleur in mijn leven uitnodigen. Dat doen zij ten slotte ook.

Ik geniet van het leven, maar blijkbaar mag ik dat niet te over duidelijk doen. Als ik geniet, dan moet het wel met mate. Niet te blij worden. Het feit dat ik voor mezelf denk en naar eigen inzicht handel, irriteert ook menig mens. Ik moet namelijk denken en doen zoals zij, en als ik dat niet doe, dan ben ik de egoïst. Hoe ironisch. Ik ben niet makkelijk voor andermans karretje te spannen, ik ga uit van mijn eigen verantwoordelijkheid en zit niet op andermans aandeel op mijn bord te wachten. Ik verwacht niet dat een ander mij gelukkig maakt, of mij tot leven kan wekken.

Ik verwacht van mezelf dat ik doe wat goed voor mij is, dat ik een leven blijf creëren waarin ik gelukkig ben. Ik verwacht van mezelf dat ik leef. Ik sta het mezelf niet toe om het leven uit te zitten. Ik ben bezig om er iets van te maken. Iets eigens. Mijn leven. En dat heeft niet alleen met mijn carrière te maken, al is het er wel een belangrijk onderdeel van.

Carrière is misschien een verkeerde benaming, omdat carrière voor mij onder de noemer leven valt. Net als liefde, zingeving, bewustwording, vriendschappen, relaties, etc. Het valt voor mij onder de noemer leven. Het is er direct mee verbonden. Mijn carrière is een element waarmee ik mijn leven inricht.

Ik moet alleen niet te enthousiast raken in het bijzijn van mensen die hun eigen leven niet leiden. Dat heb ik nu geleerd. In dat geval, moet ik de informatie zakelijk en rationeel verstrekken.  Niet met passie en enthousiasme. Dat spiegelt namelijk te veel.

Er is ons geleerd ons hoofd onder het maaiveld te houden omdat die anders afgehakt wordt. Ik vermoed dat dat bedacht is door mensen die anderen wilden onderdrukken en daar toen ook de middelen voor hadden. Uit zelf bescherming hield je jezelf klein. Zo mocht een slaaf  het niet laten weten als hij kon lezen. Dat was namelijk verboden. Het kon je je leven kosten. Dus hield hij zichzelf naar de buitenwereld toe klein. Uit zelfbescherming.

Misschien reageren mensen wel met jaloezie en oordelen om de ander onder het maaiveld te houden. Ook uit een soort bescherming zeg maar. Zodat de kop er niet afgehakt wordt. Hoe dan ook. Je kop wordt er ondertussen niet meer afgehakt, dus volg rustig je eigen stroom!

Cindy Couwenberg schrijft regelmatig logs over haar belevenissen en ervaringen. Ze is bijna single, 34 jaar en zelfstandig ondernemer.